Rondje Zuiderzee - 23 juni

Toen Edward van der Werf aan zijn moeder vertelde over onze plannen “Rondje Zuiderzee” was haar eerste reactie; maar jongen, aan het IJsselmeer daar waait het altijd! En wederom had zijn moeder gelijk (dat wil je toch zo graag horen...).

Een paar jaar geleden kwam mij deze uitdaging ter oren en eenmaal tussen die oren kwam die mijn kop niet meer uit. Dus was het 23 juni zover, een paar dagen na de langste dag en dat is hard nodig om zoveel mogelijk daglicht te hebben.

Om 4:15 gaat in Nunspeet de wekker waarna we klokslag 5:00 onze fietsen opstappen na wat getwijfel over wat we aan te trekken (voor sommige vast bekend). Vanuit Nunspeet zitten we 3 km verder op de route die westwaarts gaat.  Na exact 1,5 uur en 45 km komen we aan bij het pontje in Eemdijk die net zijn eerste overtocht maakt. Strakke planning.

Via de haven van Spakenburg en Huizen, wat gravelpaden, komen we door het schitterende Naarden-Vesting. De route die we volgen is immers de LF Zuiderzee, een Lange afstand Fietsroute voor meerdere dagen... Hierna volgt het pittoreske Muiden met haar beroemde slot waar we een eerste pauze nemen.

Het tempo zit er mede door het continue kop-over-kop goed in. Eenmaal over het Amsterdamse IJ trekken we de polder in en begint de noordwester 4 zich meer en meer te laten gelden. Gelukkig is het in Monnickendam markt, dus de bakker met koffiegelegenheid is al voor 9:00 open. Ook het moment om nog even royaal van de pot gebruik te maken. Het stuk wat dan volgt is een afwisseling van wind en Hollandse mooiste IJsselmeer plaatsen, zoals Volendam, Edam, Hoorn en Enkhuizen. De route loopt dan ook dwars door de historische kernen. Het schiet niet op maar is wel erg mooi.

Vanaf Andijk naar Medemblik wordt het minder leuk, het lijkt wel harder te waaien (of is het de vermoeidheid?). Maar het feest moet nog beginnen. Medemblik - Den Oever is 25 km rechtdoor met de wind bijna recht van voren. Mentaal zwaar en ik vraag Edward het tempo wat te drukken zodat ik in het wiel kan herstellen (voor zover dat mogelijk is na een dikke 200 km).

Yes, Den Oever 220 km achter de rug met 29 gemiddeld, niet slecht. We kunnen de wind langzaam gaan verwelkomen maar eerste een uitgebreide lunch in een ondertussen heerlijk schijnend zonnetje. De afsluitdijk begint als een feestje, lekker cruisend met 35 denken we zo aan de overkant te zijn. Echter draait de wind zich langzaam waardoor de 30 km dijk toch tegenvallen. Maar eenmaal in Friesland aangekomen is de wind toch onze grote vriend. Via het mooie Makkum strijken we neer op het terras in Hindelopen en slaan we aan het rekenen of we het pontje van 19:00 in Genemuiden nog kunnen halen. 72 km in 2 uur 15;  Moet kunnen. Ik laat 5 Euro op het terras achter en weg zijn we. De volgende 70 km vliegen dan ook binnen 2 uur onder de wielen door ondanks de opkomende kramp bij Edward die zich er goed doorheen slaat. Dat is het moment dat ik kan helpen en zo heb je elkaar toch hard nodig op zo'n dag. Maar vanaf Nationaal Park de Weerribben loopt de route ondanks de schitterende natuur via wat extra kilometers en verdwijnt het te halen pontje uit ons zicht.

We arriveren dan ook een half uur te laat bij het pontje waardoor we een bonus van 20 km krijgen. Tja daar zit je echt op te wachten na 365 km.... Dus drukken we het tempo en besluiten op zoek te gaan naar een bord pasta welke we in Hasselt vinden. Heerlijk, wat hartigs en chocomel er bij ipv liters sportdrank, bananen, krentebollen en Snelle Jelle's. Het bordje krijgen we echter niet leeg dus op richting Kampen en Nunspeet. Bij Edward is het beste er vanaf ik voel me nog relatief goed en neem het kopwerk voor mijn rekening. Bij Kampen slaan we het historisch centrum over (genoeg gezien), de lokroep van de finish is te groot. De schemer valt langzaam in, de lampjes gaan voor de zichtbaarheid aan, het gemiddelde is inmiddels op 30 uitgekomen. Aanzetten na een bocht, pff, als een oud wijf, rechtdoor malen op de automatisch piloot dat is het en dat gaat nog redelijk.

Dan het verlossende bordje Nunspeet, nog 8 km volhouden tot aan de auto waar een koude Radler staat te wachten.  We slingeren wat door Nunspeet en zijn na exact 14 uur fietstijd, 75000 trapomwentelingen en 425 km terug bij de auto om 22:30.

Wat een dag, een dag om nooit te vergeten. Enerzijds de schoonheid van Nederland anderzijds het afzien, maar ook genoten van het samen deze prestatie neer te zetten. Nooit samen met z'n 2-en gefietst maar het tempo lag super bij elkaar de hele dag. Elkaar door de moeilijke momenten heen helpen en daarnaast een hoop lol hebben is waar het om draait.

 

groet  Rob

 

ps ik vreesde voor de NW4 maar ondanks het zware eerste deel kun je er het tweede deel als de vermoeidheid toeneemt meer van 'genieten'.


Luik Bastenaken Luik - April 2018

Relaxed en een soort van uitslapen.  Dat was het dit jaar na afgelopen 2 jaren geen rondje gefietst te hebben  (Parijs-Roubaix en Ronde van Vlaanderen).

 

Geen fietsbus te halen in alle vroegte dus ging de wekker van Jeroen van den Goor en mij pas om 5:15 in ons hotelletje aan de rand van Luik. Na koffie en krentenbollen als ontbijt vertrekken we om 6:00 om een kilometer verder Guus Opstals en Sjoerd Engels (zoon van Hein) op te pikken. Ook treffen we daar Joop (afgelopen jaren mee gefietst) en fietsvriend Harro.  Een 6 kilometer is het nog tot de start maar eenmaal in Luik heeft Harro zijn eerste (en niet  laatste) lekke band te pakken. Na wat geworstel met de schijfrem, derailleur en de steekas staan we om 6:30 aan de start.

 

Dwars door Luik (met op dat tijdstip overbodige verkeersregelaars) gaat het zuid-oost waar de eerste col van 5 km met een 150 hoogtemeters op zich laat wachten. Ideaal om een beetje op te warmen. De omstandigheden zijn ideaal, nog windstil en een graadje of 12. Korte 'boks' en t-shirt dus maar de afdaling zijn dan wel even fris.

We hebben een lekker tempo te pakken totdat Harro voor de 2de keer lek rijd. Tja, je kunt pech hebben. De hele stoet die we zojuist ingehaald hebben trekt aan ons voorbij.  Dus terug het carbon- ros op om ons weer naar voren te werken. Dit gaat prima tot, jawel Harro lek rijdt. Dit keer de voorband waarin een punaise zit. We zijn niet de enige die stil staan.  Op 2 plekken zijn er punaises op de weg gestrooid. Ziekelijk.  Hup, weer onder weg en de Côtes volgen in een rap tempo waaronder de mooie Côtes de Bonnerue. Voor de rest is de route redelijk saai met veel  grote wegen.

 

Eenmaal in Bastogne aangekomen  bij de eerst pauzeplek (104 km) koopt Harro nieuwe binnenbandjes, vullen we bidons, eten wat en appen de tussenstand met het thuisfront.  Dan beginnen we weliswaar aan de terugweg maar zijn nog lang niet halverwege qua afstand en hoogtemeters. Wat volgt zijn gemiddeld genomen vrij grote wegen waarbij wel lekker lange afdalingen zitten (1x15 km)  die voor een mooi gemiddelde zorgen ondanks de aantrekkende wind die op de kop staat. Na een 150 km begint het echte werk zich langzaam aan te dienen met de Montes le Soie, 5 km klimmen. De temperatuur is inmiddels boven de 25 °C uitgestegen wat zelfs te warm begint te worden op de pauze plekken zoals in Malmedy. Bidons worden niet alleen met sportdrank gevuld maar ook met water om te 'douchen'.

 

Malmedy is net achter de rug en nu wordt het serieus. Côte de Ferme Libert. Nummer 7 op de lijst van zwaarste beklimmingen van België. In cijfers: 1200 m, gemiddeld 13 % en max 19%. Een echte kuitenbijter dus. Na 195 kilometer is dit geen kattepis meer maar boven komen we terwijl er voldoende zijn die de benenwagen nodig hebben om boven te komen. Dit is gelijk de aankondiging voor de finale van een kleine 100 km. Het gemiddelde tot dan toe lag op 29 per uur maar zal flink gaan zakken.

Na de Libert volgen in rap tempo Col du Rosier, Col de Maquisard en ja hoor na de legendarische Redoute na 235 km.  Vol in de zon, geen wind en dus afzien. Want deze 1,7 km lange klim is gemiddeld 10% met stroken van 20%. Ook hier vechten we ons naar boven met supporters langs de kant. Ja echt, vader en moeder Opstals en Sjoerds vriendin met vader. Erg leuk.

 

Hierna komt Luik langzaam in zicht, het tempo zakt verder maar als je denkt dat het zwaar is dan kijk je eens goed naar diegene die je inhaalt en dan valt het ook wel weer mee. Ondertussen heeft Harro lek nummer 4 (van de 5) mogen noteren, er is iets structureel mis met de nog vrij nieuwe achterband maar we krijgen het niet gevonden. Pech ondertussen ook voor Guus. De voor derailleur wil niet meer. Ik ga even met de multi-tool aan de slag en er kan, weliswaar alleen op het kleine voorblad, gefietst worden.  Op de laatste pauzeplek blijkt de shifter echt overleden te zijn volgende de Mavic mecaniciens. Maar goed op een klein voorblad gaan die laatste 50 ook wel lukken.

Na nog wat klimmetje komt Côte de Saint-Nicolas er aan, maar niet nadat we eerst dwars door Luik zijn gestuurd, half over autowegen maar geen verkeersregelaar te bekennen. Dit is toch wel beduidend minder goed geregeld dan de Ronde van Vlaanderen en Parijs Roubaix ondanks dat het dezelfde organisatie is.

 

Saint-Nicolas is op zich niet zo spannend met 1400 m, gem 7,5% en max 13 maar het zijn de kilometers en hoogtemeters die we achter de kiezen hebben die zich laten gelden. Zo ook de slotklim naar de finish van de profs, anderhalve kilometer tegen een procentje of 4 maar het is het kleinste verzet wat het tempo bepaalt. Dan is de laatste klim achter de rug en komt de finish in zicht. Na een leuke kasseien afdaling zien we de finish en is Luik - Bastenaken - Luik volbracht met een mooi gemiddelde van 27 km/uur .  En ja hoor ook hier weer supporters.  Sep Opstals (aspirant lid TC Everlo?) met mama en de andere opa & oma en ook Sjoerds gevolg weer. We maken foto's kletsen wat en maken ons op voor de laatste 7 km naar het hotel en auto met, jawel hoor, nog een klim van een kleine 100 hoogtemeters. Maar ook die redden we nog.

 

Waar er 's ochtends nog gesproken werd om de 300 km vol te maken stopt de teller nu bij 290 km en 4500 hoogtemeters  en geen trap verder. Genoeg is genoeg.  We nemen afscheid van elkaar en Guus en Sjoerd geven in hun hotel Valverde nog wat tips voor de zondag......

 

De Hel van Drenthe - 28 december 2017

Drenthe 200 Extreme MTB marathon 

 

Tja, leuke titel maar is dit ook leuk?

Het was April toen de inschrijving open ging en fietsvriendin Manon mij er op attent maakte en vroeg: zullen we samen gaan?

 

Het leek met wel een mooi toetje voor een seizoen wat toen min of meer nog moest starten.  Dus was de inschrijving snel een feit.

 

Voorafgaand aan de D-day stromen e-mails en Facebook posts van de organisatie binnen met maar 1 boodschap: De route ligt er slecht bij. Met andere woorden over hoe zwaar het gaat worden. Heroïsch is het woord wat veelvuldig terug komt.

En dan is het 28 december. Ik heb slecht geslapen en ben al een paar dagen wat koortsig maar besluit na veel twijfelen toch maar te gaan en dan zien we wel waar (of) het schip strand. Kan ik in elk geval samen met Manon starten.

De onzekerheid over mijn fitheid heeft er in elk geval voor gezorgd dat ik heel rustig gestart ben en dat is achteraf misschien maar goed ook.

 

Hoe de dag verder verlopen is daar heeft Bart De Schampheleire (fietsjournalist voor oa Grinta) een prachtig stuk over geschreven waarin ik zelf ook voorkom ('ik rij samen met nog een deelnemer die voor de crossfiets koos...').

 

https://www.grinta.be/nl/blog/reportage-drenthe-200-aardewerk

 

Hij kon het zo uit mijn hoofd getrokken hebben want zo heb ik de dag ook ervaren met als toevoeging dat ik volledig overmand werd door emoties toen ik over de finish kwam, ja de tranen liepen naar beneden. Opluchting, blijdschap en trots.

 

groetjes Rob

 

 

ps mocht je de winter editie te zwaar vinden er is ook een zomer editie door dezelfde omgeving: Bartje 200

0 Berichten

Fietsweek Italië 2016

Vrijdag 10 juni

Na enkele maanden van organiseren, trainen, nog meer km’s maken en vooral uitkijken naar…was het dan eindelijk bijna zover. 12 Everlonaren stonden aan de vooravond van hun weekje Dolomieten. Helaas had een val roet in  het eten gegooid voor Erwin, de geplande campingvakantie voor Paul, Roy & Bram werd 3 dgn vtv geannuleerd omdat zij de weersvoorspellingen te nat / koud vonden… Dit alles mocht voor de rest de pret niet drukken en de huurbus met geleende aanhangwagen stond op vrijdag dan ook  volgeladen klaar met als bestemming Pozza di Fassa in Italie. Fred was al met broer Ton vertrokken, de overige zouden dit na een korte nachtrust doen met 8 in de bus en 3 in de auto van Rob.

 

Zaterdag 11 juni

Na een korte nachtrust werd begonnen aan een lange reisdag. Helaas bleek de aanhangwagen niet zoals het moest zijn en werd het nog een spannend tochtje waarin sommige meer achterom dan vooruit keken. Bloed, zweet…maar gelukkig geen tranen. De klok rond werd er gereden en iedereen was op de plaats van bestemming. Aangezien het een ski-gebied is waar we geboekt hadden waren we in een bijna leeg hotel beland. Iedereen kreeg zijn bestelde 1 of 2 persoonskamer. Deze waren allen zeer ruim, netjes met een grote badkamer en een balkon met een mooi uitzicht ! Na een konijn-achtig voorafje volgde een prima 3 gangen diner ! Heel laat werd het vervolgens niet meer voor de meeste. De 1e etappe was reeds besproken en iedereen was vol goede moed hieraan te gaan beginnen!

meer lezen 2 Berichten

De Legende van de 7-Summits

Het is 6:15 op zaterdag 28 mei 2016 als 6 A-rijders van TC Everlo (Rob Muijsenberg, Jos Reinders, Roy Teeuwen, Job van Hoof, Luuk Peeters en Stefan Peeters) en 1 gastrijdster (Johanna Josten) verzamelen in Helden. In alle vroegte wordt er met 2 auto’s richting België gereden waar ons een extreme uitdaging staat te wachten. De één gaat deze uitdaging vol vertrouwen tegemoet, de ander wordt er toch wel redelijk zenuwachtig van.

 

Wat staat er dan op het programma? Tjsa, dat is een tocht die ooit in elkaar is geknutseld en die Rob Muijsenberg en Koene Rem al vaker gereden hebben. Afgaand op die heroïsche verhalen van weleer leek het Rob tijd om deze tocht nog eens te organiseren voor meer ontmaagdingen van TC Everlo rijders.

 

De tocht heeft de naam de ‘7-summits’ meegekregen. De route omvat de 8 meest zware beklimmingen van België. Doordat er ééntje van 2 kanten wordt gedaan heet de tocht de 7 Summits. Lees verder en ontdek hoe de rijders het ervaren hebben...

meer lezen 0 Berichten

Parijs-Roubaix: Eén keer en nooit meer?

Tja, er zijn van die dingen die moet je een keer meemaken voordat je weet wat het werkelijk is en voordat je er over mag praten. Dus togen 3 Everlonaren (Koene, Jeroen en Rob) samen met 3 andere 'zieke geesten in een gezond lichaam'  naar Frankrijk voor de Parijs-Roubaix Challenge 2016.

 

Op vrijdagmiddag reisde ik met Jeroen en  Lars af naar Roubaix voor het ophalen van de startbewijzen. De laatste km met de auto naar HET stadion ging al over de van TV bekende weg en toen  we het sportpark opdraaiden, begon het al te kriebelen. Alles lag netjes klaar en na een korte blik op DE baan op naar het appartement in Lille. Na een biertje in de erg mooie binnenstad arriveerden Koene, Ralph en Joop gauw genoeg.

 

 

meer lezen 0 Berichten

Februari

Het relaas van een Come Back!!

 

Zondagmorgen 28 februari. Een stralend zonnetje. Temperatuur wel nog rond het vriespunt. En een stevige wind (kracht 4) voorspeld. Ik hijs me in mijn everlo tenue, klaar om wat kilometers te gaan maken. Toch wel een gezonde spanning in het lijf. Na bijna twee jaar afwezigheid (als gevolg van een pittige achillespeesblesure en een frontale botsing met een auto) eindelijk weer eens aansluiten bij de oude vertrouwde A-groep.

 

Vorig jaar wel wat kilometers gemaakt maar nu ook weer niet echt veel, het waren er nog geen 3000. En dit jaar wel al wat gefietst, maar nog geen grote afstanden. Hoe zal de rit van vandaag verlopen. Kan ik mee over of moet ik vroegtijdig afhaken? Gaat de afstand met in de benen zitten of is het toch vooral de snelheid die ik misschien nog mis? Maar niet te veel kopwerk doen neem ik mezelf voor. Ik heb nog geen idee waar ik sta. Kan ik nog wel aansluiten bij de A? Een vraag die ik mezelf meerdere malen heb gesteld afgelopen seizoen.

meer lezen 1 Berichten

Fietsweek Franse Alpen 2015

Fietsweek Franse Alpen: 'Het relaas van een deelnemer' 

Zaterdag 13 juni:

 

Om 6.00 uur werd er door 13 Everlo leden koers gezet naar Allemont gelegen in de Franse alpen om hier een week te vertoeven en vooral om hier te fietsen.Maar voor het zover was is er heel wat geregel aan vooraf gegaan, tegenwoordig wordt het eerste begin gemaakt met een app groep aan te maken "fietsweek tc Everlo" waar heel wat zin en onzin over en weer gestuurd is. Enkele vergaderingen zijn er geweest waar de details besproken werden.

meer lezen 0 Berichten

Clubweekend september 2014

Op vrijdag 19 september vertrokken 17 Everlonaren naar Valkenburg aan de Geul voor een weekend Fietsplezier. Uitvalsbasis was Hotel/pension Bergzicht. Van hieruit zouden de nodige kilometers en hoogtemeters gemaakt gaan worden in de volgende drie dagen. In dit artikel leest u wat deze mannen hebben doorstaan tijdens dit weekend...

meer lezen 7 Berichten

De Heer hebbe zijn ziel

Gisteren fietste ik Rondje Duitsland.

Vijf prominente leden van onze club omringden mij. Ik voelde mij als vurig pleitbezorger voor handhaving van de C-categorie eerlijk gezegd wat onwennig tussen het geweld van drie A-rijders (Jan C, Ger H en Johan J), en twee B-mannen (initiatiefnemer Robert L en coming man Erwin K). Johan J nam de rol van wegkapitein op zich. We zouden zijn 100 kilometerversie van de Duitslandroute gaan fietsen. Ik zou wel zien hoe lang ze geduld met mij zouden hebben.

 

meer lezen 0 Berichten