Rondje Hinsbeck C-groep

De eerste klimmetjes van het nieuwe seizoen!!

 

Zondag 8 april gingen zo’n 14 C rijders op weg voor een rondje Hinsbeck. Voor de meesten dus de eerste keer dit seizoen dat er wat geklommen moest worden. Een paar deelnemers lieten de heuveltjes voor wat ze waren, men had nog nauwelijks kilometers in de benen….

Vanwege het goede weer was het ook de eerste keer dat vrijwel iedereen in korte broek ging fietsen. Eerst nog wat weinig zon, maar vanaf een uur of 11 een prachtige zonnige lentedag met vrijwel geen wind, kortom perfect fietsweer!

 

In een rustig tempo voerde de route ons via Baarlo (waar we Jos en Theo S. nog oppikten die de aansluiting met de B-groep gemist hadden) en Hout-Blerick naar Venlo. Bij de brug werden we door een van de twee B-groepen ingehaald en Jos kon zo alsnog aansluiten, terwijl Theo bij de C-groep bleef.

 

Na het Joamerdal werd koers gezet richting beklimming Schaapsdijkweg en hierna pikten we de beklimming langs de A67 (Arenborgdelweg) ook mee, om vervolgens Duitsland in te fietsen. Via Herungen ging het naar de Blue Lagoon en daar namen we het bospad richting Hinsbeck, een pad dat hier en daar bezaaid lag met zand en takken vanwege de boswerkzaamheden. Ja, ook hier is men druk doende in het bos.

 

In Hinsbeck waagde ongeveer de helft van de groep zich aan het rondje met de korte, felle beklimming; eventjes op de tanden bijten…

 

Bij het verzamelen van iedereen werden we door collega’s van de B-groep er op attent gemaakt dat een van onze C-rijders een band stond te plakken bij het restaurant van de Krickenbeckersee. Niemand van ons die dit had opgemerkt.... Dus snel naar Jac toe en die was inmiddels zo als klaar met de reparatie.

 

Na deze ongelukkige stop ging het huiswaarts via Leuth (waar Annie even een staaltje veldrijden liet zien) en de grensovergang van de Bevrijdingsweg. Het weer was inmiddels alleen maar beter geworden en in de zon kon het tempo iets worden opgevoerd. Omdat het al flink druk was op de Onderste Weg langs de Maas (veel motoren) naar Kessel was het wel oppassen geblazen voor de vele tegenliggers.

 

Rond de klok van 12 uur waren we bij Pierke voor de welverdiende vlaai en koffie die in het zonnetje op het terras genuttigd kon worden. Lekker tochtje!

 

0 Berichten

Eerste A-klassieker 2018: Velo Toertocht

 

Onze route verantwoordelijk had een mooie route in elkaar gedraaid. Op en neer naar de Siem in Meijel  en daartussen de Velo toertocht rijden.  Nee zonder gekheid er was overleg geweest en de Velo toer zou de A-klassieker worden.

Dus stonden er 13 (van de 14) kleppers om 8:00 aan de start bij Pierke. Bij een  fris weertje (4°C) en een dreigende lucht werd er koers gezet naar Meijel. Een snelle Scan & Go en hup weg waren.  Met een windje deels in de rug vlogen de kilometers onder de wielen door.

Bij Someren-eind doemde klepper 14 op, Curry worst Bob, die een pikstart had gemaakt, werd ingerekend waarna hij zijn karretje aanhaakte.  Dit werd ook nog door drie Velo leden gedaan.

Via Someren, Sterksel en Leenderheide doken we het Leenderbos is. Een smal fietspad met wat wildroosters, een strakke haakse bocht en wat afrem punten. Hans trok de boel op een lint en achterin was het stevig intervallen met gemiddelden van ruim boven de 40 om weer aan te sluiten. Na de aansluitende klinkerstrook was het LEK wat er werd geroepen. Lei had een kleine break nodig, geen lek maar zeg maar lekkende hartkleppen. Nadat alles weer onder controle was ging het vanuit de rand van Valkenswaard verder naar  pauzeplek Eersel bij 't Menneke. Een lekker bakkie en appeltaart en het ging verder met een heuse kasseienstrook, wat ook heel goed past met alle voorjaarsklassiekers op tv. Het Velo trio stond buiten al te wachten op ons vertrek om hun karretje weer aan te haken.

Via de bekende Brabantse klinkerwegen (niet te veel Bar in de banden!) werd het tempo door iedereen goed hoog gehouden totdat de eerste echte lek voorbij kwam.  Vakkundig en snel werd door de niet nader bekend te maken PvN van binnenband gewisseld waarna Erwin voor de 2de keer (en niet laatste keer) meende dat zijn laatste positie in de groep rechtsvoor 2de rij was...... Via Hoek, Borkel en Schaft kwam de beroemde Achelse Kluis al in zicht. De vermoeidheid begon hier en daar toe te slaan waarna Bob 'gelukkig'  LEK reed. 

Met de Heibloemseweg in aantocht werd het tempo al goed hoog gehouden en vanaf het begin langzaam aan opgevoerd. Met de wind van rechts werd de boel op de kant gezet waardoor het halverwege brak en met een select gezelschap na een dikke 135 km de eindsprint werd ingezet en de 2 winnaars de 53 nog even aantikten. De Strava suffer scores (een getal wat aangeeft op basis van de hartslag hoe zwaar het is geweest) waren serieus te noemen. Maar dat was ook van toepassing voor de 3 Velo-rijders ondanks hun zwaan kleef aan. Niet verwonderlijk bij een gemiddelde van ruim 32 zo vroeg in het seizoen.

 

Al met al een hele geslaagde 1e  A-klassieker van 2018, een hopelijk goede voorbode voor de rest van het seizoen.

0 Berichten

Feestavond TC Everlo 2017

 

Afgelopen zaterdag 14 oktober werd de jaarlijkse feestavond gehouden. De opkomst viel deze keer ietwat tegen, nog geen 1/3 deel van het ledenbestand. Maar niettemin was het een weer een heel gezellige avond waarop natuurlijk de fietsverhalen de boventoon voerden.

 

Het spelelement bestond dit jaar uit een rondje “herken de kerk” en een quiz over algemene “wist u datjes” betreffende fietsen. Eens te meer werd duidelijk dat er binnen de bebouwde kom te hard door onze leden wordt geracet, want het herkennen van kerken uit o.a. de kerkenomloop viel zwaar tegen…..

 

Het groepje bestaande uit Annie, Bram, Frank en Jan wist de meeste punten te scoren. Op de foto het glunderende team.

 

0 Berichten

Fietsweek Franse Alpen 2017

Als dat maar goed komt kon je denken, 12 mannen in één busje en een personenauto naar een uithoek van Frankrijk. Wie had er ooit gehoord van Puy Saint Vincent?

 

Het was bovendien een nogal gemêleerd gezelschap, zowel qua karakter, achtergrond, leeftijd, fitheid als postuur. Er kon er letterlijk of figuurlijk zo maar eentje uit de bocht vliegen. Daarnaast was het ook nog eens een nachtelijke heenreis helemaal naar Zuid-Frankrijk waar ze alleen maar Frans spreken!

 

Alsof dat nog niet genoeg was, ook Kruiswijk’s nachtmerrie, de Col d’Agnel (2744mtr), een van West Europa's hoogste passen stond op het programma. Zou die als hij gecombineerd werd met nog een fikse col ook een van onze subtoppers de das om doen?

Tsja, de routes waren de eerste dag niet allemaal helemaal duidelijk, de hitte was niet altijd even prettig, er moest elke dag die "huisklim" naar ons 300 meter hoger gelegen hotel worden beklommen en op de terugweg werd het busje af en toe het riet ingestuurd, maar het kwam goed, hartstikke goed.

De heenreis ging soepel en we konden direct al aan het ontbijt. Daarna even rusten en dan de fiets op. De streek waarin we zaten was fantastisch en het uitzicht vanuit ons hotel op Les Ecrins was fabelachtig. Het hotel zelf was een aangename verrassing en een echte aanrader: Er was een verwarmd zwembad en het personeel sprak er zelfs voornamelijk Nederlands. De bediening was vriendelijk, flexibel, meedenkend en gericht op fietsers. Elke dag was er een stevig ontbijt mogelijk, de pasta stond bij terugkeer klaar. Na een prima avondeten kon je ‘s avonds bij een aangename temperatuur prima buiten zitten.

Uitzicht vanuit het hotel
Uitzicht vanuit het hotel

Tussen “de renners” onderling klikte het ook goed, we hebben veel gelachen. We hebben ook historisch veel cola gedronken en trouwens ook nogal wat alcohol. Volgens onze kopman, waar we heel veel van hebben geleerd, was dat niet bevorderlijk voor de herstelfunctie van de lever, maar alla. Gelletjes zijn geldverspilling, bananen veel te groot om mee te nemen en als je een nieuwe fiets wilt kopen heb je alleen de keuze tussen Rose (Versandt) en Canyon, maar dat terzijde.

 

We zaten dicht in de buurt van veel Alpencols, waarop soms boven nog flink wat sneeuw lag. Het rondje Italië door een verrassend gevarieerd landschap met lekker lopende beklimmingen was voor de hele groep goed te doen en de Bouclé d'Izoard door de Gorge de Guil en de Casse Deserte was schitterend. 

Een deel van de groep heeft zelfs nog een stuk van het Lac de Serre Poncon gezien, na het bedwingen van de Col de Vars. In combinatie met de uitdagende Rampes de Freissineires en de indrukwekkende Balcons de la Durance was dit voor een enkeling nog net niet lang genoeg.  

 

Balcons de la Durance
Balcons de la Durance

De wegen in de omgeving waren opvallend goed en vaak met nieuw asfalt. Vooral daar waar het parcours van de Tour van dit jaar loopt. Er waren dan ook nogal wat bekende profs in de buurt, zoals Froome en Quintana en we konden ook o.a. AG2R en ORICA-Scott net niet bijhouden.

 

In het kort: het was een superweek, zonder wanklachten, hooguit een paar lekke banden en een gescheurde buitenband. We hebben veel  gefietst, gegeten, gedronken en heerlijk geslapen op goede bedden. Op een onweersbui na was er alleen maar zon.

 

Wat hebben we gefietst?

 

Zaterdag 10 juni, dag 1: Na aankomst, 1, 2 of 3 beklimmingen bij het hotel, waaronder die van de Pré de Madame Carle.

Dag 2: Rit naar Italië met o.a. Col de Montgenevre

Dag 3: Koninginnerit: De Boucle d'Izoard, voor sommigen aangevuld met de Agnel.

Dag 4: een deel nam een rustdag, terwijl anderen een koffieritje deden. Op en neer naar Embrun met de Balcons de la Durance op de terugweg.

Dag 5 voor de meesten vanuit Guillestre de Col d'Agnel of de Col de Vars terug via een stukje Lac de Serre Poncon.

Dag 6 Voor de meesten: de Col de Vars vanuit Guillestre, er waren ook andere opties waaronder de Granon vanuit Briancon

Dag 7: Diverse mogelijkheden: korte klimmetjes in de buurt of gewoon lekker niks. ‘s Middags terug.

Col d'Angel
Col d'Angel

Voor meer informatie over afstanden, tijden en hoogtemeters , kijk op Strava bij Erwin, Frank, Fred, Jos, Marc, Paul, Rob, Rob, Robert, Stephan, Roy, Jan of Arend.

 

Twijfel je of volgend jaar ook mee wilt, gewoon wel doen! Opgeven bij Robert die ook dit jaar alweer alles vlekkeloos heeft georganiseerd! Merci!

Izoard
Izoard
1 Berichten

Frankrijk-gangers

De everlonaren die naar Frankrijk zijn geweest zijn alweer een aantal dagen terug. Ze hebben er volop van genoten onder prachtige omstandigheden. Binnenkort lees je meer over hun belevingen hier op de site van TC Everlo. 

0 Berichten

Mei-Klassieker B-groep

Afgelopen zondag 7 mei stond er voor de B-rijders de 2e klassieker op het programma: een rit van 130 km naar Beers in Noord-Brabant (bij Cuijk). Er werd om 8 uur vertrokken met 13 rijders en in Koningslust sloot nog een drietal aan, zodat we met 16 in totaal waren. Ja, ja, dat zijn er eigenlijk 2 teveel, maar 2 Dörpers wilden niet de hele tocht fietsen; zij keerden na zo’n 45 km, dus de rest werd netjes met 14 rijders afgewerkt.

De route was overgenomen van de A-groep, die deze tocht een tijdje geleden al gereden had. Het verbaasde ons dan ook dat een aantal keren het fietspad in de route was opgenomen. Niet dat het erg hinderlijk was, maar dit zijn we doorgaans niet gewend van onze A-collega’s.

 

Voor de rest was het een prima route, met veel rustige wegen buiten de bebouwde kom. De route leidde ons via Kronenberg, Meterik, Oostrum, Vierlingsbeek, Boxmeer, Rijkevoort naar de pauzeplaats in Beers. Robert had goede afspraken met de eigenaresse van het dorpscafé gemaakt en de tafel stond al klaar en de koffie was gezet. Er was helaas niet genoeg appelgebak voor iedereen, maar dat werd goedgemaakt door enkele tosti’s.

 

Na een 2e kopje koffie was het tijd om de terugtocht te beginnen. Met de wind in de rug werd het tempo wat opgevoerd. Sommigen wilden het gemiddelde flink omhoog brengen, maar zij werden vrij snel tot de orde geroepen door Robert. De afspraak voor de klassiekers is ook een tempo aan te houden dat voor iedereen goed te doen is (uiteindelijk kwamen we uit op een gemiddelde van ruim 30 km p/h).

 

De terugweg voerde ons door Mill, St. Anthonis, Oploo, Merselo, Heide, America, Kronenberg en tenslotte via de Lorbaan naar Beringe. Precies om 13.00 uur waren we terug in Panningen. Mooi op tijd om de voetbal ontwikkelingen te volgen die er ‘s  middags op het programma stonden.

 

Al met al weer een geslaagde en mooie tocht, goed weer (mag wel wat warmer worden…..) en enkel een tweetal keren “lek” in de vorm van een sanitaire stop. Voor herhaling vatbaar dus!

0 Berichten

Ritverslag 30 april C-D groep

Vanmorgen vertrokken negen renners van de gecombineerde C en D groep voor een mooie rit. De enige renner met een Garmin had een schitterende route door

het Duitse landschap geselecteerd.

 

Ondanks de stevige zuidoostenwind zat het tempo er aardig in. De route op de Garmin was gelukkig erg duidelijk, het

ging maar een paar keer mis. Het enige minpuntje was dat de route in de buurt van Brüggen over een klein stukje grindpad ging. Ook werd op weg naar Swalmen lek gereden.Maar door

een prachtige samewerking (zie foto) was dit snel verholpen.

 

De renners waren allemaal vol lof over de mooie route en voor de degene die deze route had uitgekozen.Na afloop werd afgesproken dat enkelen de route opnieuw gaan rijden en dat de grindpaden snel geasfalteerd moeten worden

0 Berichten

Ronde van Vlaanderen 2017

Het is, 04:00 uur, de wekker gaat, 4 mannen ontwaken langzaam in het Gentse hotelkamer vergezeld van 4 fietsen. Waarom? De hoogmis van Vlaanderen wacht! Schietgebedjes zijn niet nodig het wordt gewoon, nou ja gewoon, een lange dag in het zadel.

 

Aangezien de Ronde van Vlaanderen anders dan de naam doet vermoeden geen rondje is ontkom je er niet aan om je vooraf of achteraf te verplaatsen. Wij hebben afgaande op het vroege tijdstip gekozen voor een transfer vooraf en worden dus om 5:15 in Oudenaarde verwacht om vandaar uit met de bus naar Antwerpen te gaan.

Het is 7:00 als we, na een dommelritje in Antwerpen op de Scheldekade arriveren. Yes, het gaat beginnen. Gauw genoeg zitten we op de fiets naar de start maar we zijn niet alleen. Het  duurt alles bij elkaar een dik half uur voor we daadwerkelijk over de startstreep gaan op de Grote Markt. Het weer is nog goed maar dat verdwijnt als we aan de andere kant van de Schelde zijn.  De komende 2 uur zijn dan ook niet om over naar huis te schrijven, regen, regen en nog eens regen. Hoogtepunt zijn de toeschouwers die in alle vroegte al langs de weg staan en ons aanmoedigen.

 

Na een 75 km stopt het met regen en droogt het langzaam op. Het was koud wat ons noopte tot doorfietsen wat terug te zien was in het gemiddelde.  Het is een typisch landschap wat veel doet denken aan Parijs-Roubaix behalve dat hier de meeste kasseienstroken zijn vervangen door beton wegen. Een heel verschil maar niet alle wegen dus doemt na 100 km de Paddestraat op en gauw genoeg de eerste kasseien klimmetjes. Speciaal voor diegene die de volledige afstand fietsen zit de Muur van Geraardsbergen in het parcours. Mooi, zin in, het wordt de eerste keer voor mij om De Muur te bedwingen. Het wegdek is ondertussen ook droog en met het vele publiek is het geweldig om de muur op te fietsen. 

Boven, na 135 km, is er één van de super georganiseerde pauze plekken. Als we een half uur verder zijn en dus een 150 km in de benen hebben volgen de kasseienklimmetjes elkaar rap op. Een wat (te?) hoog tempo tot nu toe ( gemiddelde van boven de 30) laat zich langzaam merken. Zeker in combinatie met steile kasseien klimmetjes. Waar je in Parijs-Roubaix er lekker volle bak over heen kunt denderen, en ze minder merkt, gaat dit nu niet. 

 

BAM. Daar lig ik dan, omgevallen met mijn hagelnieuwe Merida.  Het is de Koppenberg met max. 22%, kasseien en drukte. Voor me wordt er niet meer doorgefietst, het gaat stapvoets en ineens staat er iemand in 1x  dwars voor me, ik ben net te laat uit de pedalen dus val ik.  Een stukje lopen en als de steilheid het toelaat stap ik weer op.  Het publiek en de organisatie, super hoe die Belgen dit doen. Elke zijweg is afgezet zelfs als er ten tijde van Napoleon voor het laatst iemand uit is gekomen. Al met al een feest om hier op de fietst te zitten daags voor de profs laten zien hoe het moet.    

 

Nadat we de Koppenberg, Taaienberg, Kruisberg en vele anderen achter ons hebben gelaten doemt na 217 km de Oude Kwaremont op. Voor mij is elke klim een primeur dus ook erg nieuwsgierig naar deze. Lang is ie met 2000 m. Af en toe zijn er zandpaadjes naast de kasseien die ik graag meepik. Zo ook Peter Sagan een dag later maar met minder fortuin.  

De steile kasseistroken laten zich nu helemaal gelden mijn benen staan van onder tot boven in brand. Direct na de Kwaremont de Paterberg, nog zo'n lekkere 20%+ klim maar wel de laatste. De wetenschap dat het de laatste is maakt het doorbijten wat makkelijker. Na de afdaling wachten Joop en ik geruime tijd op Ralph en Koene. Uiteindelijk besluiten we door te fietsen naar de finish. Ondanks alle vermoeidheid wordt er, alsof het een wedstrijd is, door bijna iedereen volle bak naar de finish gereden. Ik zie de teller dan ook niet beneden de 40 komen. Uiteindelijk, na 240 km en 200 hoogtemeters de finish, yes, de Hoogmis in de pocket.

 

Ik wacht in het centrum van Oudenaarde met Joop op Koene en Ralph. Een belletje geeft duidelijkheid. Aan het begin van de Paterberg is iemand gevallen en bij Koene met zijn jasje tussen de achterderailleur gekomen. Terwijl Koen gelijktijdig kracht zette brak de achterderailleur af. Een geluk bij een een ongeluk treft Koene boven op de Paterberg een Shimano Service Post aan die zijn fiets tot een single speed ombouwen.

 

Terugfietsen om te komen duwen is de telefonische vraag? Joop en ik kijken elkaar aan, Joop schud gelijk nee dus stap ik op de fiets om Koene en Ralph tegemoet te fietsen.  Met dikke poten en wat tegenwind zijn er betere kilometers geweest. Na 8 km tref ik ze en begin ik met Ralph, die al een heel stuk had geduwd opnieuw aan de laatste kilometers.  Een groep van 15 man blijft vrolijk in het wiel zitten ondanks verzoeken tot overnemen. Grrrrr. Duwen en een groep uit de wind houden het moet niet gekker worden.

 

Uiteindelijk komen we samen over de finish en hebben we allemaal de Ronde van Vlaanderen in de pocket.  Toch hebben we nog wat 'discussie' of die van Koene nu wel echt telt. Och wat maakt het uit, het was een fantastische dag ook zonder schietgebedjes voor de Hoogmis van Vlaanderen.

 

Oh Ja, het vermelden waard is dat Koene de dag erna vrolijk de 150 km van de Volta Classic wegtrapte

 

Rob Muijsenberg

0 Berichten

Eerste A-Klassieker 2017

Begin deze week lazen jullie het verslag van de eerste B-Klassieker. De B-groep is hiermee in de voetsporen getreden van de A-groep. De A-groep heeft omgeveer 2 jaar geleden het begrip Klassieker geintroduceerd binnen TC Everlo. De extra lange ritten op de eerste zondag van de maand zijn sindsdien steevast opgenomen in het programma van de A-groep.

 

Afgelopen zondag werd de eerste A-Klassieker van 2017 verreden. De route bracht ons in noordwestelijke richting naar Café de Spijker in Beers. Hier is de koffie altijd warm en het appelgebak koud!

 

Hieronder een videoverslag van de rit.  

2 Berichten

Eerste B-Klassieker: Kempenroute

Afgelopen zondag 2 april stonden 13 B-rijders aan de start voor de 1e B klassieker van dit seizoen. In navolging van de A-rijders gaat ook de B-groep dit maandelijks inplannen (1e zondag van de maand).

 

Johan J. had Pierre voorzien van een mooie route en die had op zijn beurt de route nog wat aangepast en uitgezocht waar we zo halverwege een kopje koffie konden nuttigen.

Een route voor de eerste keer rijden en meteen al tot klassieker verheffen is misschien ietwat voorbarig. Maar toch: het was uiteindelijk ook een geweldig mooie tocht!

We hadden ook wel een erg mooie dag uitgekozen. De weersomstandigheden waren prima met goede temperaturen en een zonnetje dat steeds lekkerder werd. De wind was aanvankelijk te verwaarlozen en toen we een beetje wind gewaar werden hadden we die ook nog mee!

 

Daarnaast moet ook zeker vermeld worden dat de wegen (zeker ook in het Belgische gedeelte) van een prima kwaliteit waren. Afspraak was om het vooral een toertocht te laten zijn en geen racetocht. Zo werd een tempo voor de pauze van rond de 29-30 km p/h aangehouden en na de pauze ging het rond de 32 km p/h. Geen van de deelnemers kwam dan ook echt in de problemen. Nou ja, 2 lekke banden voor Marc D. mogen wel even genoemd worden. Eerste lek meteen gevolgd door een tweede, wellicht omdat er nog een kiezeltje in de buitenband zat…..

 

De route liep via Schoor, Altweerderheide naar de grens met België. Verder ging het langs Bocholt met een brede boog om Bree heen en zo halverwege werd er rond 10.15 uur gepauzeerd in Meeuwen-Gruitrode (hoe Bels kan het klinken).

 

De koffie wordt hier nog geserveerd met een klein gebakje en een chocolaatje! Nadat we wat uitgerust hadden en uitgekeken waren op de bediening (hoe mooi kan rood zijn!) gingen we tegen 10.45 uur weer op pad. De route leidde ons via Tongerlo naar Kinrooi en toen waren we al vrij snel weer in Nederland. Neeritter, Hunsel en vervolgens over bekende wegen naar Roggel en als laatste de Neerseweg naar Helden.

 

Het was inmiddels 13.00 uur geworden en wat laat om nog naar Pierke te gaan. Maar ruimschoots op tijd om terug te kijken op een mooie tocht en vervolgens te gaan genieten van de Ronde van Vlaanderen!    

0 Berichten

Baanwielrennen Thyas

Sinds twee weken wordt er weer gereden op de baan op het Thyas complex. Voor vele rijders na de winterperiode weer een mooie gelegenheid om aan hun snelheid te werken. Wordt het je even te veel dan pak je even een lager tempo en enkele rondes later weer aan te pikken. 

 

HIeronder een korte impressie van de baansessie van dinsdag 28 maart

0 Berichten

Laatste Grupetto Mercoledi

De Grupetto Mercoledi is de woensdagavond rit die verreden wordt in de winterperiode. De groep rijders bestaat uit voornamelijk A-rijders. Doel is om in de winter ook op de weg door te fietsen. Maardat betekend wel fietsen in het donker. Maar dat is op zich geen probleem. Menige tegenligger wordt verblind door de bundel licht die over de weg rijdt. We zijn dus goed zichtbaar en zien zelf ookwat er zich voor ons op de weg bevindt.

Verder is er voor de veiligheid een vaste route gekozen over een autoluw parcours. En door elke keer dezelfde route te rijden ken je de weg bijna uit je hoofd. Een prima en veilige manier om in de winter op de weg actief te blijven.
Gisteren werd de laatste Grupetto Mercoledi verreden. Nu de klok weer wordt verzet starten de reguliere woensdagavond ritten weer. Hieronder een kort videoverslag van de laatste Grupetto.

Meinweg A-groep TC Everlo

Voor de tweede zondag op rij stond er een redelijk groepje A-rijders klaar voor een lekkere wegrit. Vorige week stonden er 12 aan de start, vandaag waren het er 10. Vorige week eindigde we met 8 waar komen we vandaag mee thuis?!

 

Schrik niet de A-groep hanteert nog altijd het principe 'samen uit samen thuis'. De vier afvallers van vorige week kozen er zelf voor om de groep door te laten rijden. De een vanwege materiaalpech de andere vanwege fysieke tegenslag. 

 

Onder het genot van een lekker zonnetje werd het rondje Meinweg afgewerkt. Ook deze keer kwamen we niet met de gestarte 10 man terug. Slecht materiaal zorgde al vroeg voor een afvaller. 

 

Hoe de tocht verder verliep zie je in onderstaande videoverslag. Maurice M. kijk ook vooral even naar de afkondiging :-)

2 Berichten

Mont Ventoux 2016

Vier Everlonaren met nog 2 vrienden vertrokken onlangs voor hun 2-jaarlijkse mini fietsvakantie. Het doel dit jaar de wel bekende kale berg van de Provence, de Mont Ventoux.

 

Na een nachtje gereden te hebben kwamen we 's ochtends rond 9:30 in Mormoiron aan waar in het Chambres d'hôtes Au Brabo ons ontbijt al klaar stond. Au Brabo is een fantastische locatie (bedankt Paul v N)  in een leuk dorpje op een 6 km van het overbekende Bedoin. Au Brabo wordt gerund door de gezellige Antwerpse Dominique met haar René(ke) uit Arnhem. Vanaf binnenkomst voelde we ons hier helemaal thuis.

 

Na een stevig ontbijt en dito koffie maken we ons klaar om te gaan fietsen, volgens ons het beste recept na een brak nachtje in de auto. De Ventoux lonkte en dat werd dus het plan...

Na een lekkere aanloop van 10 km bij 27°C begon de klim. Eerst nog rustig maar vanaf het moment dat het bos begint blijft het rond de 10% schommelen. Langzaam aan viel de groep uit elkaar maar boven kwamen we allemaal. De afdaling naar Malaucene is lekker overzichtelijk en daardoor snel. Na even genoten te hebben van een drankje werd koers gezet naar Au Brabo en werd de Col de Madeleine nog meegepikt (niet de beroemde maar een klein broertje). Terug thuis stond er pasta klaar en lekker Belgisch bier.

 

De tweede dag stond een rondje om de Mont Ventoux op het programma. Eerst door de schitterende Gorges de la Nesque. Een lange klim die lekker liep en waar de canyon, kloof steeds mooier wordt. Bovenop even tijd voor foto's en op naar Sault waar het de terrasstoelen stonden te wachten. De bediening was bagger maar de route van de top van de Ventoux naar Sault werd ons op deze manier duidelijk wat weer handig was voor onze grootse plannen. Via een lange afdaling en een paar klimmetjes terug naar Malaucene. De PR's op Strava konden aangescherpt worden want de Col de Madeleine lag weer voor ons. Terug in Au Brabo na 110 km en 1600 hm stond er weer pasta klaar en was de hot tub al op temperatuur en met badeendjes gevuld om lekker te relaxen.

 

's Avonds bij het diner zitten we met een paar Belgische locals om tafel die het monument van Tom Simpson aan het restaureren zijn. Ze kennen de dochter van Simpson goed en restaureren dit in het teken van de 50 jarige sterfdag volgend jaar. De weersvoorspelling en onze plannen komen ter sprake en dat zorgt voor een flinke wijziging. In plaats van een rustdag adviseren ze ons dringend om morgen te gaan en niet op zaterdag aangezien het dan boven op de berg slecht weer wordt in tegenstelling tot in het dal.

 

Aangezien ik een Galerien wil worden betekent dit om 23:00 nog 2 fietsen op de auto zetten en (net zoals de rest) alles klaar te maken voor morgen. Ook betekent dit een nachtelijke start. Na een heel kort en gebroken nachtje (vraag maar eens waarom) is het zover.

 

Na en klein autoritje begin ik om 5:45 in Bedoin aan het verbindingsstuk naar Malaucene waar ik om 6:30 aan de eerste klim begin. De rest zit om 7:00 aan het ontbijt en vertrekt om 8:00 vanuit Mormoiron. De plannen? Maurice en Leon 2x de MV, vanuit Malaucene en dan vanuit Sault. Sander, Ruud en Frank 3x om een echte Mont Ventoux Malloot te worden en ik dus voor de 4x om een Galerien (gallei slaaf van de Ventoux te worden). Die schijnen namelijk nog gekker te zijn dan de Malloten.

 

Na 2 uur ben ik boven, onderweg genoten te hebben van de zonsopgang, waarna ik me snel in een bar koude (4°C) afdaling stort. Bijna beneden kom ik Frank, Sander en Ruud tegen die aan hun eerste klim vanuit Bedoin bezig zijn. Dan volgen de beklimming zich op. De mannekes, zoals Dominque van Au Brabo ons noemt, komen elkaar regelmatig tegen waarbij we soms nog samen kunnen fietsen. Zo kom ik bij mijn 2de klim vanuit Bedoin gelijktijdig met Leon (1ste klim) op de top en dalen we samen af naar Sault. Leon redt het uiteindelijk om de 2x (Malaucene en Sault) te voltooien waar Maurice het bij Chalet Reynard voor gezien houdt tijdens de 2de klim.

 

Uiteindelijk vertrekken Sander, Frank en Ruud (vanuit Malaucene, 3de klim) ongeveer gelijktijdig met mij aan de laatste beproeving. Ik heb inmiddels mijn racer in Bedoin omgeruild voor mijn CX om de 4de beklimming door het bos te doen en dat schijnt een bijzondere klim te zijn. De eerste 9 km gaan gewoon over de weg maar eenmaal het bospad ingeslagen begint het 'feest', is het zwaar afzien. 10, 11, 12, 13 procent over dikke keien losse stenen en grind. Moeilijk sturen en doorslippend achterwiel is het gevolg. Harken en nog eens harken waarbij de 3 voorgaande beklimming hun tol beginnen te eisen. Ik denk wel 1000 keer aan even stoppen om te rusten en probeer even vaak  lichter te schakelen wat (uiteraard) niet gaat. De 30x28 is het lichtste en daar moet ik het mee doen.

 

Een paar keer val ik bijna om als ik of een stuurfout (vermoeidheid?) maak of mijn wiel in los grind komt. Het zijn de momenten dat ik mijzelf even rust gun. Niet dat het opschiet want na een paar minuten rust is het in no-time weer dezelfde 'ellende'  waar je je doorheen worstelt. Afzien krijgt hier een nieuwe dimensie voor mij (is dat niet waar ik het voor doe?). Na 10 km vlakt het pad af en beginnen de wielen weer te rollen. Een kilometer later kom ik weer op de weg uit waar ik precies gelijktijdig met Sander aan kom die vanuit Malaucene aan zijn derde en laatste klim bezig is. We fietsen even samen op en vervolgen de laatste 4 km naar de top. Frank was er al een paar minuten, gauw genoeg komt Sander en ten slotte ook Ruud. Met zijn 4-en samen op de top is wel weer een supergaaf moment.

Trots op onze prestaties, 3 Malloten en een Galerien bijeen:

 

Het is inmiddels 18:30 we zitten in de wolken dus tijd om voorzichtig af te dalen na zo'n lange dag. De Malloten registeren 145 km met 4500 hm en ik 182 met 6200 hm. En fysiek?  Pijn in mijn voeten en pijn in mijn onderrug. Maar goed pijn is tijdelijk roem voor eeuwig zullen we maar denken.

 

's Avonds aan tafel doen de verhalen van de dag de ronde onder het genot van bier en wijn. Een van de gasten aan tafel is de masseur van BMC's profteam, maar die kunnen we helaas niet verleiden onze spieren onder handen te nemen.

De laatste dag fietsen we uit, een klein rondje van 50 km, shoppen we wat en maken ons klaar voor de terugreis. Na een reis van 11 uur zijn we veilig terug in Helden, onderweg al plannen gemaakt te hebben voor over 2 jaar.

 

Rob Muijsenberg

1 Berichten

Seizoenafsluiting B-groep TC Everlo

Als min of meer afsluiting van het wegseizoen had Robert weer een weekendje Valkenburg georganiseerd. Hier hadden 18 B-rijders positief op gereageerd. En onder de deelnemers ook 1 B-rijdster: Lisa. Zij wilde dit uitje te midden van 18 mannen niet missen. En zo gingen we zaterdagmorgen om 10.00 uur met zijn 19-en op pad. Zo’n groot aantal betekende dus splitsen; 2 groepen fietsen met onderling een paar honderd meter afstand.

 

Frans had vooraf samen met Door een mooie route verkend en verscheidene rijders hadden de route op hun navigatie staan. Zo was er in elk van de 2 groepen voldoende navigatie voorhanden om de weg te vinden. Het blijft echter toch wel lastig om een route volkomen foutloos te fietsen, want de weggetjes blijken soms net iets anders te liggen. Dat betekende af en toe omdraaien en de route weer oppakken. In zijn geheel kwamen we prima volgens de route in Valkenburg aan en vonden we op zondag de terugweg soepeltjes.

 

Kijk en lees verder...

 

Op zaterdag hadden we echt geweldig weer: weinig wind en het zonnetje had al vrij snel de overhand, zodat de mouw- en beenstukken uit konden. De route liep via Roggel, Baexem naar Grathem en bij Neeritter gingen we de grens over. Tot zover geen onbekende wegen. In Belgisch Limburg veranderde dat, want we gingen nu veel verder zuidelijk dan we normaal komen. Frans had hier voornamelijk gebruik gemaakt van de knooppunten en dat was zeer de moeite. De pauzeplaats was in Dilsen-Stokkem. Hier hadden Frans en Robert al een lunchroom benaderd en stonden broodjes voor ons klaar! Na een goede lunch werd de trip hervat en volgden we grotendeels het kronkelende traject van de Maas, richting Maastricht. Een mooi stukje fietsen, ook zeker voor gewoon een dagje uit zeker aan te bevelen!

 

4 deelnemers besloten om de route ietwat af te korten en maakten bij Berg aan de Maas de oversteek via het veerpontje. De rest ging als 1 groep verder. In Maastricht was het even opletten geblazen, want we moesten de stad van noord naar zuid doorkruisen om uiteindelijk via Vinkenslag (het koninkrijk van de vrije vogels) naar Gronsveld te fietsen. Via Cadier en Keer ging het tenslotte naar Valkenburg. In dit laatste stuk zaten nog enkele mooier klimmetjes.

 

Bovenop de Bemelerberg ging het vervolgens in volle vaart bergafwaarts en moesten we in Valkenburg flink in de remmen om het hotel niet te missen. Het was pas 4 uur en dat betekende dus genoeg tijd om even de finish van de Ronde van Lombardije te volgen onder genot van een welverdiend biertje!

 

Vervolgens werd de tijd gebruikt om de kamers te verdelen, te douchen en al gauw genoeg zaten de eersten al op een van de vele terrassen in het uitgaanscentrum. Ondertussen was het weer omgeslagen en was het begonnen met regenen. Maar de terrassen in Valkenburg zijn allemaal verwarmd dus dat deerde ons niet! Om half 9 konden we terecht in een van de vele restaurantjes voor een etentje in de vorm van een barbecue. Er was meer dan voldoende keus en dus werd er goed gebikt door iedereen. Soms was niet iedereen even goed te onderscheiden vanwege de enorme rookwolken die zich ontwikkelden in het restaurant!

De volgende ochtend zat iedereen om 8 uur aan het ontbijt en konden we ons gaan opmaken voor de terugtocht. De weersomstandigheden waren ditmaal minder florissant: het regende tijdens het ontbijt. Gelukkig was het gestopt toen we eenmaal rond half 10 vertrokken. Al met al was het wel behoorlijk frisjes en het natte wegdek maakte het er niet beter op. Maar…de start was het minst mooie deel van de dag, want gaandeweg we noordelijker fietsten werd het weer steeds beter en we hebben het droog weten te houden op een enkel buitje na. En met de wind grotendeels in de rug viel de terugreis 100% mee (wat als we de stevige wind tegen hadden gehad…?).

 

En toch regende het: namelijk lekke banden! In een van de groepen zelfs 4 keer en zodoende kwam deze groep veel later op de pauzeplaats in Vlodrop dan de eerste groep. Die had de koffie en broodjes (en Bob natuurlijk weer een culliewolst) al achter de kiezen. Na enig overleg werd er dan ook besloten dat groep 1 alvast aanfietste en niet ging wachten op groep 2. Dit mede doordat er een partijtje regen aan zat te komen en daar was niemand erg happig op. De route was al een flink stuk ingekort vanwege de slechte weersvoorspelling. Zodoende werd het weekend iet wat abrupt afgesloten in Vlodrop.

De tweede groep arriveerde rond de klok van 2 uur in Helden, mooi op tijd voor de regen! Hadden we dan toch nog het hele rondje moeten maken?

 

We mogen terugkijken op geslaagd fietsweekend naar Valkenburg en danken iedereen voor zijn of haar bijdrage! Speciaal woord van dank gaat natuurlijk wel uit naar Frans voor de route en zeer speciaal naar Robert voor de zoals altijd perfecte organisatie van dit weekend! Volgend jaar weer? Wij denken van wel!

1 Berichten

MH2D 2016

Op zaterdag 17 en zondag 18 september werd weer de MergelHeuveland 2 daagse (MH2D) gehouden. Op zaterdag was TC Everlo met verschillende rijders vertegenwoordigd. 4 B-rijders, Robert, Arend, Coy en Thijs, gingen gezamenlijk voor de 120 km.

 

Ter plekke werden o.m. Fred en Luuk (op de MTB) nog gezien en Stefan was ook op de route gesignaleerd (maar die gaat zo snel …..).

 

 

De start en aankomst was vanuit Libeek en het parcours was grotendeels in de Voerstreek uitgelegd.  Voor wie het wil nakijken: zuidwaarts via Eijsden, Dalhem, Barchon, Beyne-Heusay, naar Chaudfontaine, waar de eerste pauzeplaats was.  Vervolgens weer noordwaarts richting  Soumagne naar Blegny (pauze bij de mijn) en weer via Dalhem (Neufchateaux) terug naar de aankomst.

 

We hadden prima weer: zonnetje en vrijwel geen wind bij een temperatuur van ruim 20 graden. Lekker dus en dat maakte de toertocht ook tot een heel prettige beleving.  Geen lekke banden, geen ongelukken of verkeerde bewegwijzering. De organisatie had bij alle drukkere verkeerspunten mensen geplaatst, prima dus. Enige punt van kritiek op deze route lag in het feit dat we, zeker in het eerste gedeelte, veelvuldig door de bebouwde kom werden gestuurd. En de wegen natuurlijk:  op zijn “Bels” zullen we maar zeggen: constant opletten dus!

 

We vertrokken rond 9.30 uur en waren uiteindelijk om 15.30 weer in Libeek. In totaal hebben we zo’n 1800 hoogtemeters verwerkt en dat maakte de tocht toch ook tot bepaald niet de eenvoudigste!

Het waren wel mooie beklimmingen, met enkele echte kuitenbijters. Ja, op een beklimming van ruim 20% moesten we zelfs van de fiets en was het lopen geblazen (Arend niet hoor….).

 

Maar alles bij elkaar was het wel te doen, zeker ook omdat we er een echte toertocht van maakten en ons niet gek lieten maken door de vele “racers” die schijnbaar vroeg thuis moesten zijn……

 

 

Voor wie eens goed georganiseerde toertocht met flink wat hoogtemeters wil  rijden: MH2D, een aanrader!

0 Berichten

Rondje Duitsland

Onder ideale weersomstandigheden hebben we afgelopen zondag 11 september een rit van en kleine 90 kilometer gemaakt naar Duitsland. Zeg maar een rondje Hinsbeck, want daar kwam het een beetje op neer.

 

We waren eigenlijk met wat veel rijders, omdat enkele C rijders zich graag bij ons wilden aansluiten. Zij waren maar met een drietal. Na kort overleg werd besloten toch met zijn allen te gaan, ook al omdat een paar rijders aangaven eerder te willen omkeren vanwege huiselijke verplichtingen. Prima besluit, want we hebben zonder al te veel problemen de rit kunnen uitrijden.

Als er al enige problemen waren, dan waren die op het gebied van tijdig de route aangeven! Met toch wel de nodige Garmins, Mio’s en andere navigatie apparatuur binnen de groep zou dit eigenlijk niet moeten. Het tijdig aangeven hoe te fietsen is echter nog steeds niet altijd een vanzelfsprekendheid……

 

De route zelf was overigens dik in orde. Allereerst werden in Venlo enkele klimmetjes gepakt, alvorens de lange klim door Herongen op te pakken. Vervolgens werd via de Blue Lagune naar Hinsbeck gefietst. We fietsten eerst om Hinsbeck heen (naar de molen en dan links aan houden) en teslotte het bekende korte, felle klimmetje vanaf de kerk! Robert had ondertussen met Louis en Johan S. de route iets afgekort en zij stonden ons op de hellingen op te wachten. Zo hebben we na afloop nog een paar mooie foto’s gestuurd gekregen.

 

Op de terugweg nog  een lekke band voor Ton en een toch wel hachelijk moment omdat de route weer wat laat werd aangegeven. We konden rond kwart over 12 aan de welverdiende koffie bij Pierke!

 

De A-groep zat ondertussen ook al aan de koffie bij Pierke. Zij waren wel toe aan een bakje Koffie. Die morgen hadden zij een de welbekende maandelijkse A-klassieker. Een rit van ongeveer 140 km met koffiestop.

 

Alleen die koffiestop viel in het water. De geplande pauzeplaats bleek wegens een verbouwing gesloten. En vanwege het vroege tijdstip waren er nog niet veel andere terrassen open op de zondagmorgen. Dan maar in een ruk door naar Pierke.

 

Net voor kwart over twaalf (8.00 uur gestart) werden de 140 kilometer afgerond. Weer een succesvolle A-klassieker.

0 Berichten

TC Everlo in de Vulkaan Eifel

Ook dit jaar is TC Everlo weer actief gewees in de Vulkaan Eifel. Met wel wat minder deelnemers dan vorig jaar, 4 B-rijders, zijn we drie dagen actief geweest in deze prachtige streek.

 

We waren te gast bij Wim en Tien Peters, oud-inwoners van Belfeld, die na hun pensioen zijn gaan wonen in Wiesbaum, een klein dorpje zo’n 15 km. boven Gerolstein. Wim zit vol plannen over het verbouwen van hun woning . Hij kan hier honderduit over vertellen en over nog veel meer dingen weet hij ons bij te praten. Daarnaast is het een zeer gastvrij echtpaar die ons op de maandag en dinsdag na de fietstochten heerlijk verwenden met een warme maaltijd (en genoeg te drinken…). De hertenragout  was een ware delicatesse en de barbecue was ook heerlijk (hoezo “wie wil er nog een stuk vlees?”).

 

Robert en Mark logeerden bij de fam. Peters in het tuinhuis en Pierre en Thijs hadden een hotel in het buurdorpje Birgel gevonden. In totaal hebben we zo’n 250 km. gereden en een kleine 4000 hoogtemeters verwerkt. 

 

We hebben vrijwel geen regen gehad en de temperatuur was ’s morgens wel wat aan de lage kant, maar werd in de loop van de dag prima. En wanneer de wind dan ook nog erg meevalt, kun je zeggen dat de weersomstandigheden prima zijn geweest.

 

Maandag 8 augustus vertrokken we rond 8 uur en tegen 10 uur arriveerden we in Wiesbaum. Na de kennismaking en koffie gingen we tegen 12 uur op pad. Er werden op deze 1e dag 85 km gefietst in  zuidwestelijke richting, met Prüm als verste punt. Even wennen aan de plaatselijke omstandigheden en de eerste beklimmingen. De route werd onderbroken en met een stevige lunch (strammer Max),  later nog een glas fris en tegen 5 uur waren weer in Wiesbaum. Het weer was gaande weg de middag wel wat minder geworden, vooral op momenten dat de zon wegbleef werd het behoorlijk frisjes! We hebben echter geen regen gehad.

 

Dinsdag 9 augustus waren we tegen 10 uur aal aan het fietsen. De voorspellingen waren dat we in de middag regen konden verwachten, maar die was er al vrij snel, na een goed uur! Achteraf is dit ook de enige bui geweest die we hebben gehad. Thijs reed meteen na de bui lek en het vervangen van de band nam nogal wat tijd in beslag; de reserve band bleek nl. ook lek! Voordeel was dat de zon inmiddels vol aan het schijnen was en dat het wegdek snel opdroogde.

 

De rit was gepland op ca. 100 km. , maar het werden er 115 km. er waren nl erg veel plaatsen met de naam “Umleitung”! We fietsten in zuidoostelijke richting, met een korte lunchpauze in Wallenborn in een wel heel aparte “lunchroom”.

 

Na een (heel mooie) omweg, kwamen we weer op de route die ons bij de “Meren” bracht. Dit zijn meertjes die gevormd in van oorsprong vulkaankraters. Van hieruit was het niet ver meer naar Daun. Hier moesten we eerst een verkorte Keutenberg beklimmen voordat we onszelf konden trakteren op koffie en gebak. Het was al 5 uur geweest toen we terug waren in Wiesbaum en na een lekkere douche we op een stevige vleesbarbecue werden getrakteerd.

 

De laatste dag, woensdag 10 augustus, viel het weer zodanig mee dat we nog een tochtje van een 50 km hebben gemaakt. Dit was een tochtje zonder GSM, Robert kent alle plaatjes onderhand wel die in de buurt van Wiesbaum liggen. Gewoon van dorpje naar dorpje en komt in de praktijk er op neer dat je afdaalt naar een dorp en vervolgens er uit klimt. Op en af dus met een wijds uitzicht over de omgeving. De wegen zijn over het algemeen heel goed te noemen, enkel in de dorpjes is het wel  eens wat minder. En van Wim weten we waarom: de inwoners moeten zelf het opknappen van een straat bekostigen en  zodoende worden herstelwerkzaamheden wel eens wat langer uitgesteld….

 

Omstreeks 13.30 uur werd afscheid genomen van Wim en Tien en vertrokken we (in de regen!) naar huis. We kunnen terugkijken op een paar mooie fietsdagen in een omgeving die meer dan de moeite waard is om vaker te bezoeken!

0 Berichten

MTB weekend 2016

Eindelijk het is dan zover, vrijdag morgen 24 juni, we verzamelen zoals afgesproken op het verzameladres in Helden en zitten vol energie en zenuwen. We besluiten na het inladen van de bus nog even wat koffie naar binnen te werken en van alles te bespreken.

 

We rijden aan en als we dan op 3 kwartier van Willingen even de benen strekken word Bob al helemaal gek van de eerste reclame borden met (jawel!!) Cully worst.

 

We besluiten maar snel de laatste km’s te gaan rijden om z.s.m. bij het hotel te arriveren.

Daar aangekomen hebben we allemaal zin in een lekker vers bakkie koffie met gebak (of zullen we er dan maar gelijk 2 gebakjes van maken??).

En terwijl we lekker van het gebak en koffie aan het genieten zijn betrekt de lucht volledig en even later valt het er met bakken uit (eerst regen en daarna flinke hagelstenen). We besluiten om toch maar even te wachten met fietsen, maar dan komt de hoteleigenaar ons verblijden met het bericht dat het over een aantal minuten al weer opklaart en besluiten we toch maar de fiets kleding aan te gaan doen...

De weergoden zijn ons dan inderdaad goed gezind, en we rijden  een geweldige tocht met mooie klimmen en afdalingen erin (echt de moeite waard!!). Daarna worden we om 18.30 weer bij het hotel verwacht voor de BBQ en deze is echt op z’n Duits, dus erg goed geregeld. Daarna gaan we met onze buikjes goed gevuld een stukje lopen om zo ook het centrum van Willingen te verkennen. En dit duurt tot ongeveer 02.00 uur, we hebben die avond lekker gedronken.

 

's Morgens staat ons weer een overheerlijk ontbijtje te wachten in het hotel. Buiten is het weer ons niet zo goed gezind deze dag, maar ondanks alle voorspellingen gaan we natuurlijk toch maar aan de bak.

Het weer word er die dag niet echt beter op en de route is erg zwaar mede dankzij het weer, afdalingen zijn veranderd in modder lawines en onze fiets techniek word zwaar op de proef gesteld.

 

Ook zijn we op een gegeven moment onze route bordjes kwijt en rijden we een stukje om, maar we gaan gewoon door. Uiteindelijk komen we moe maar voldaan toch weer terug bij het hotel. We zijn inmiddels drijfnat. Wederom worden we goed opgevangen door de hoteleigenaar bij de ingang van het hotel. Hij wijst ons de weg naar een extra ruimte waar we onze schoenen apart kunnen laten opdrogen aan een droogwand. We gaan ons maar snel douchen en schone kleren aan en vragen dan naar een goed restaurant. We worden verwezen naar een grieks restaurant (deze was ook weer echt de moeite waard). 's Avonds kregen we overal genoeg ruimte als we binnen kwamen (onze adem rook hetzelfde als een bak Tzaziki saus).

 

We spraken van te voren af dat we deze avond niet zoveel zouden drinken maar daar bleef het bij! We hebben het die avond weer erg fijn gehad en genoten van de Duitse biertjes. ' s Nachts hebben we uiteindelijk toch weer besloten om naar het Hotel te gaan(tijd onbekend?).

 

's Morgens begon het al wat lastiger, iedereen lag nog half in coma, na weer eerst een goed ontbijtje heb ik vervolgens mijn bike eerst moeten reparen voordat we weer konden gaan fietsen. Maar uiteindelijk rond 10.30 konden we dan toch weer vertrekken, ditmaal met een gids  (de hotel eigenaar wilde ook met ons mee gaan). We hebben toen een geweldige rit gemaakt en halverwege de rit zijn we gestopt bij een klein dorpje waar net het schuttersfeest was begonnen, hier werden we getrakteerd op weer een lekker biertje en niet te vergeten een broodje curry worst (smaakte heerlijk voor tussen het fietsen door).

 

Daarna de route afgemaakt en toen we terug kwamen hebben we alles ingeladen en hebben we binnen in het hotel aan de bar nog even bijgekletst met de gids en de eigenaar van het restaurant. We kregen toen nog een fiets rugzak uitgereikt van de eigenaar en hebben nog een rondleiding in de welness ruimtes onder het hotel gekregen. Hier hadden we dus ook nog gratis gebruik van kunnen maken, maar dat wisten we niet (misschien iets voor volgende keer).

 

Toen zijn we dan toch maar richting huis gereden en zijn na een half uurtje rijden maar weer gestopt om nog wat lekkers te nuttigen. Al met al hebben we een heel erg geslaagd weekend gehad met veel fiets plezier en vooral ook heel veel plezier samen. We waren het er unaniem over eens dat we dit volgend jaar gewoon weer moeten doen!

 

Na heel wat Kilometers en hoogte meters in de benen, veel gelach en heel veel regen en nog meer plezier kijken we graag terug op dit weekend!

 

Het was gewoon Top!!

 

Groetjes Rene, Roy, Bob en Marcel

0 Berichten

Grenslandklassieker 2016

Zondag 5 juni j.l. stonden 13 TC Everlo-rijders, merendeel B niveau, klaar voor de 150 km route van de Grenslandklassieker. De weersomstandigheden waren goed: aanvankelijk nog wat mistig en klam, maar weinig wind en vanaf 11.00 uur een aangenaam zonnetje. Dus niets stond een mooie fietstocht in de weg!

 

Na de eerste aanloop bedachten Coy, Johan en Renee zich en ging verder op de 100 km route. Met zijn tienen dus door richting België, Eupen beter gezegd. De Franstalige borden veranderen dan stilaan in Duitstalige ondertitels. Wat een verschil overigens met Nederland: weinig verkeer, mooie wegen (op een enkel *¥$#****!! rotpaadje na). Precies na 75 km waren we rond 11.30 uur bij de 1e pauzeplaats, de stuwdam in Eupen...

Robert was ondertussen zichzelf al meerdere malen tegengekomen en besloot na de pauze tot in Nederland mee terug te fietsen en vervolgens zelf de route wat in te korten. Hij kent de weg, geen probleem voor een werkkind van deze streek. Dus dat waren er nog negen....

 

De 2e pauzeplaats in Sweiberg was er vnl. voor het nuttigen van een lekker stuk vlaai en dan weer verder, terug naar Neerbeek. Thijs zat wat moeilijk met opkomende krampen, maar werd keurig door Arend (super km. vreter) uit de wind gehouden. In volle vaart werden de laatste kilometers genomen. Vooral het stuk door Spaubeek vloog voorbij....

 

Tegen 15.30 uur waren we weer terug en kon de tocht worden geëvalueerd: 150 km., met zo’n 1800 hoogtemeters in ca. 5 uur en 45 min ( al naar gelang welke Strava je er op naleest...). Zeker zo belangrijk: een groep met goede afspraken en samenwerking maakte deze tocht zeer de moeite waard!

 

Met dank aan de rest van de groep: Fred, Lisa, Paul S., Paul v. N., Mark, Jeroen en Rob.

0 Berichten

11 Heuvelentocht

Het is vrijdagmorgen 27 mei 2016. De hond is uitgelaten. De Garmin is opgeladen. De route gedownload.

 

4 TC Everlo-rijders, Coy, Bram, Henk en Jan verzamelen zich bij de kerk in Kessel en er wordt vertrokken naar Klimmen, het startpunt van de 11 heuvelstocht. De tocht is bedoeld als verkenning en voorbereiding op de tocht die de C-rijders op zondag 12 juni willen gaan rijden.

 

De route wordt voor de zoveelste maal nogmaals kritisch bekeken aan de hand van allerlei kaartmateriaal en overige informatie. Om 11 uur valt het startschot en er wordt rustig aan koers gezet naar de Fromberg(1), hierna volgt al spoedig de klim naar Elkenrade (2).

 

De eerste punten voor de bolletjes sokken (ja bolletjes sokken en geen bolletjestrui) zijn verdeeld...

Er wordt koers gezet naar Wijlre en iedereen gaat zich gereedmaken voor de beklimming van de Dodeman (3) (Dodeman is de achterzijde van de Keutenberg). De verschillen in klimcapaciteiten worden duidelijk, maar boven wordt keurig gewacht op de laatste renner. Zo wordt ook de Gulpenerberg (4) bedwongen, boven is een korte fotostop bij het monument van Jean Nelissen.

 

Vervolgens volgt vanuit Mechelen de langste beklimming van de dag, de Schweiberg (5). Ondertussen was de Garmin het spoor bijster geraakt, maar we wisten toch de route in België te vinden. Vanuit Teuven werd de klim naar het Bovenste Bos (6) voltooid. Nadat we weer op Nederlands grondgebied waren, werd koers gezet naar Epen voor de lunch.

 

Tijdens de lunch konden we genieten van de Boels Hills Classic voor dames. De dames kwamen zelfs 2 keer voorbij.

 

Na de lunch wachtte de Camerig en de klim door het Vijlenerbos (7), ook zagen we diverse rensters die waren afgestapt in de eerder genoemde koers. De volgende heuvel die op onze route kwam was de altijd vervelende Kruisberg (8). De Kruisberg wordt vervolgens direct gevolgd door de Eijserbosweg (9).

 

Sommige renners dachten dat we er al bijna waren, maar dan duikt plotsklaps de pittige Vrakelberg(10) op met een maximum stijgingspercentage van 11%. Als toetje hebben we nog de Koulenberg (11) bedwongen. 

 

Weer aangekomen in Klimmen stond de teller op 65 km. Samengevat: Een prachtige relatief korte tocht met het nodige klimwerk dat voor iedereen te doen is!!

 

Wil je de tocht zelf rijden ? Ga 12 juni met de C-rijders mee !!

0 Berichten

TC Everlo fietst Limburgs Mooiste op de MTB

Limburgs mooiste. Dat doet denken aan een verkiezing van vrouwelijk schoon, maar niets bleek minder waar.

 

Het begon al zeer vroeg in de ochtend. Bij het vertrek bleek er al enige miscommunicatie tussen de drie deelnemende Everlo mannen Bob Leela, Rene Verhaeg en Luuk Peeters. Er is namelijk in Maasbree meer dan één rotonde en als je dan bij de rotonde afspreekt dan kun je bij de verkeerde staan.

 

Richting Heerlen verliep de reis voorspoedig, maar op een zaterdagochtend met Limburgs Mooiste op het programma kan er toch file staan. Gelukkig ging dat allemaal nog vrij snel en om 8.30 konden we aan onze uitdaging van 110 km beginnen.

 

Benieuwd naar het hele verhaal? lees dan verder...

Ook staat er een videoverslag van een van onze cameramannen (Bob) onder het verslag!

Het begin ging nog vrij rustig en liep richting het noorden. Een klein deel van de Brunsummerheide en mooie paadjes van de vaste MTB route bij Landgraaf werden meegepikt. Op 30 km kon bij de eerste verzorgingspost alvast bijgetankt worden. Het tempo zat er redelijk in. Een hapje en de bidon vullen was al nodig. Daarna volgde de beruchte Wilhelminaberg; bij de meesten bekend van ’Snowworld Landgraaf’. Op die bult liggen een paar zeer technische steile klimmen en afdalingen. Het was dan ook op deze serieuze beproeving dat voor het eerst onderscheidt werd gemaakt tussen de minder ervaren en de ervaren bikers. In de beruchte ‘half-pipe’ afdaling gingen velen tegen de vlakte en maakten daar onaangenaam kennis met de erfenis van de Limburgse mijnen. Onderaan deze afdaling was rekening gehouden met deze brokkenpiloten en was een pleisterplaats ingericht alwaar de EHBO naar hartenlust hun kennis van het verzorgen van wonden kon inzetten. De Everlo-ers hadden alleen wat last van de brokkenpiloten maar stuurden er kundig omheen en gingen zonder problemen deze afdaling af.

 

Na deze afdaling ging het meteen weer fors omhoog met een zeer technische klim. In deze klim werd ons gevraagd of we nog wel op de route zaten…. Hoezo? Dit is gewoon MTB-en hoor…. Switch-backs, dropp-offs, etc…. alles zit erin! De verdere klim naast het gebouw van snow-world was voor menigeen al teveel (niet voor de Everlo-mannen!). Het wandelgehalte werd hoger en de gesprekken stomden weg. Het was stil… je hoorde alleen het hijgen en puffen.

 

Wij waren het er van tevoren al over eens: dit is één van de coolste stukken om te MTB-en. Iedere keer is het gaaf en zo ook nu weer.

 

Gelukkig ging het daarna weer wat geleidelijker op en af. Mooie technisch stukjes van vaste routes, afgewisseld met paadjes waar je normaal niet zo gauw komt.

 

Hoe verder naar het zuiden en richting Vijlen we gingen, des te groter werden de uitdagingen weer. Bij Vijlen werden we geconfronteerd met een opeenvolging van zéér zware klimmen (met meer dan 20% stijging, inclusief wortels en stenen). De herstelmomenten waren gering en het gehalte wandelaars met een fiets aan de hand nam zienderogen toe. Gelukkig weken de meesten op tijd uit voor ons, want wij gingen onverstoord door. De afdalingen in deze regio waren spectaculair en erg gaaf. Net als met de klimmen hadden we gelukkig weinig hinder van overig verkeer (langzame andere rijders). De namen van de klimmen/heuvels die we hebben gehad zijn niet allemaal bekend. Met de MTB zie je toch weer andere gebieden dan met een racefiets en soms kun je jezelf maar moeilijk oriënteren waar je zit.

 

Bij Vijlen was één klim die wel uitzonderlijk zwaar was. Er werd zowaar geapplaudisseerd toen we boven kwamen “zien we toch nog mensen die fietsend boven komen” werd er gezegd….

 

Ondertussen werd langzaamaan de terugweg ingezet, we waren immers ruim over de helft. Zoals wel vaker zit het venijn toch in de staart. De klimmen waren niet meer zo zwaar, maar de rit begon toch zijn tol te eisen. Bij de Kruisberg was het even slikken, maar in plaats van het asfalt werd hier net van tevoren een zandpad ingedraaid. Die was iets minder steil, maar wel langer.

 

 Dat was meteen ook één van de laatste echte beproevingen. De rest van de route vlotte vrij snel.

 Bij de finish bleek Limburgs Mooiste er dan toch te staan met een dienblad met heerlijk koele Gulpener pils. Die smaakte!

 

Al met al een zeer geslaagde dag waarin ieder voor zich de grenzen heeft kunnen verleggen. In totaal zijn er onder een stralende zon en een grote stofwolk een kleine 110 km en ruim 1.700 hoogtemeters afgelegd.

1 Berichten

Rondje Eifel: Altenahr

Bij gebrek aan geschreven verslagen van de ritten van de verschillende groepen van TC Everlo volgt hier nog maar een keer een videoverslag.

 

Op hemelvaartsdag trokken 8 Everlonaren naar de Eifel. Startplaats was Altenahr. Vanaf de parkeerplaats van de 'sommer rodelbahn' werd begonnen aan de tocht van 150 km met in totaal ongeveer 2700 hoogtemeters.

 

Onder een stralend zonnetje volbracht het 8-tal de tocht. Hieronder een kort video verslag van de rit.

0 Berichten

Tweede A-klassierker 2016: Slingerberg

Op zondag 1 mei stond de tweede A-klassieker van 2016 op het programma.10 everlo A-mannen stonden bij Pierke klaar na het succes van de eerste A-klassieker: rondje Opoeteren!!

 

Vandaag stond het wel bekende rondje Slingerberg op het programma. Een mooie route van ruim 140 km met een kleine 600 hoogtemeters. Zoals de naam an doet vermoeden naar de Slingerberg in Geulle en terug. Maar op weg naar de Slingerberg bleek dat men de Slingerberg in de voorgaande edities nog nooit was opgereden. Er werdt altijd de slingerberg afgedaald en de Snijdersberg opgereden. Voor deze editie had routemaker Hans gezorgd dat de slingerberg opgereden werd in plaats van afgedaald. 

 

Klein maar toch vervelend detail was dat de wind uit het noorden kwam!!!! Zeker als je in bijna een rechte lijn naar het zuiden start en dus ook in een rechte lijn naar het noorden terug moet. Volle bak windin dus op de terugweg. En dat was voor sommige net iets te veel van het goed.

 

Hieronder een videoverslag van de rit. 

0 Berichten

Parijs-Roubaix 2016 videoverslag

Rob Muisenberg, een van de Parijs-Roubaix deelnemers namens TC Everlo, maakt van de Hel van het Noorden onderstaande videoverslag. Kijk en geniet!!

2 Berichten

Laatste twee dagen in zonnig Calpe

Op de donderdag (6e rit) stond de tweede koffierit op het programma. Onze gastrenner Lou Holtman - al enkele jaren een vaste trainingspartner - was op eigen tempo alvast een dikke twintig minuten eerder vertrokken. Op de pauzeplaats in Denia na 58 van de 93 kilometer zou hij wachten. Echter in het haventje geen Lou. Na een telefoontje bleek dat hij inmiddels in Xabia zat en gestopt was bij een tankstation. En snel met 'fantastische benen' was doorgereden richting Calpe. Lou kreeg van Hans vaak een eigen route, de zogenaamde .1-versie. Met een afkorting was hij vaak 1 a 1,5 uurtje eerder thuis (30 tot 40 kilometer). Lou werd gisteren nog door een VIP-wielrenner voorbij gereden. En niet zomaar eentje! Het betrof Sky-renner Michal Kwiatkowski, die dit jaar E3 Harelbeke won en de laatste voorbereiding deed voor de 'Amstel'.  Lou deed geen pogingen om aan te pikken. Ik zou zeggen een gemiste kans.

Hoewel we al het dak van de trainingsweek hadden bereikt (Port du Tudons, 1024 meter) moest de Koninginnerit nog verreden worden. Hans had daarvoor de laatste dag uitgezocht, 150 kilometer met 2600 hoogtemeters. In deze rit richting Bernia drie grotere en een aantal kleinere cols. Het geografisch vernuft van de routemaker uit Koningslust kent geen grenzen. Zelfs Jürgen van Goolen (van Vuelta Turistica) stond versteld van de binnenweggetjes, die hij vaak wist te vinden. Als reisleider zou Hans niet misstaan in het fietsparadijs in Calpe. Met zijn capaciteiten als mechanicien zou hij een perfecte rechterhand zijn van Jürgen. Hij had er ook voor gezorgd dat hoogteprofielen in onze Garmin's stonden. Zeer waardevolle informatie, waardoor je weet waar een klim begint, hoe lang en hoe steil ie is.

 

Hans had op deze 'final stage' misschien wel zijn beste dag, en was ietsjes scherper dan in de eerste dagen. Coming-man Stefan vergaloppeerde zich op de tweede dag met een lichte hongerklop. Ook miste hij de parcourskennis uit de Garmin. Vanaf de derde dag ging het weer bergopwaarts met de gelegenheids penningmeester. Als eerstejaars is het namelijk een gebruik om als schatbewaarder te fungeren op de Spaanse trainingsweek.

 

Stefan vergelijkt het trainingskamp in Calpe met de trainingsweek in de Franse Alpen (vorig jaar juni). "In deze groep is het wat strakker georganiseerd. Routes zijn klaar, vertrek om 9.30 uur en je weet iedere dag waar je aan toe bent. In Frankrijk bekeken we het van dag tot dag en werd de groep vaak gesplitst in meerdere kleinere groepjes. Het niveau hier was ook hoger." 

 

Dit jaar werd de briefing ingevoerd. Na het diner kwam het routeprofiel op tafel en spitste de oortjes zich. Vooral als Hans sprak over een mooi binnendoor weggetje tussen de sinaasappel boomgaarden wist de rest genoeg.........schakelen ;-).

 

Statistieken: in totaal bijna 815 kilometer en meer dan 14.000 hoogtemeters.

0 Berichten

Respect voor je clubgenoot

Soms heb je van die dagen dan heb je bewondering voor iemand, die iets doet wat bewonderenswaardig is. Vandaag had ik dat met Ton Smedts(55). Waar ik zelf morgen de 5.000 kilometer grens bereik, vertrok Ton met 1500 wegkilometers in de benen richting Calpe. Hij heeft het vaak moeilijk bergop, maar zal nooit zeuren of klagen. Dat laat hij aan anderen over. Vandaag werden we weer verrast met een klim van 5,5 km met steile gedeelten tot 15 %. Dat was nog niet het ergste, maar de weg had meer gaten dan asfalt. Ik besloot bij Ton te blijven op het eerste gedeelte. Ton: "Fiets rustig verder, Ger. Ik ga het gevecht met mezelf aan. Ik kom ook boven."

Boven plofte hij in een zetel van een restaurantje en bestelde maar gelijk twee cola's. Daarna was het nog 36 kilometer naar Calpe. Ton zette zich achterin het groepje. We probeerden een tempo te kiezen wat iedereen aan kon. Echter bergop is dat niet gemakkelijk. Ton gooit zijn elastiek dan weer uit en komt op eigen tempo terug. En dat doet hij meerdere malen op zo'n dag. Nogmaals nooit zeuren, altijd positief. Daarom besluit ik vandaag ook met heel veel respect van ploegmaat en clubgenoot Ton Smedts! Chapeau, Ton.

 

Veel jongeren kunnen een voorbeeld aan jou nemen. En mocht hij een goed moment voelen, dan komt ie gewoon op kop. Hij wil dan ook zijn werk doen zoals iedereen. De vijfde dag was een pittige met 2800 hoogtemeters en 143 kilometer. De inmiddels gekleurde beentjes worden wel al een beetje moe, maar morgen weer een gezellig en rustig koffieritje, slechts 95 kilometer. We blijven genieten........

1 Berichten

Steil, Steiler, Steilst op de Rates

Op de derde dag stond de bekende Coll de Rates op het programma. Deze col tot 610 meter hoogte is altijd redelijk bezaaid met wielrenners. Dit jaar hebben we de klim via een ' geiteweggetje' verlengd met drie kilometer tot een hoogte van 925 meter. Op het einde kregen we nog een uitsmijter voorgeschoteld van 22%, zodat we het achtertandwiel van 32 mochten gebruiken.

 

Hans, Stefan, Ger en Lou volbrachten de klus. Ton probeerde het een klein stuk en Peter deed geen poging. Peter was vanaf midden oktober tot februari out-of-competition i.v.m. een knieblessure. Na vijf spuiten met gel, die het kraakbeen moeten vervangen was zijn voorbereiding van zes weken relatief kort. Desondanks staat hij in Calpe en omgeving zijn mannetje. Enige voorzichtigheid is echter wel op zijn plaats bij de steile beklimmingen. Ook in de groep laat de ex-voetballer uit Kessel het meeste kopwerk over aan de anderen.

Na de Col de Rates zijn we naar en om het prachtige Meer van Guadalest geklauterd. Ook hier weer een binnendoor weggetje om U tegen te zeggen. Op deze derde dag kwamen we tot meer dan 2500 hoogtemeters.

 

Dinsdag was een hersteldag, oftewel een koffieritje richting Benidorm. Dik negentig kilometer met 1325 hoogtemeters. Eerst dus wat flaneren met de fiets over de boulevard tussen de Benidorm Bastards en in de finale de gevreesde Altea Hills beklimmen. Iedereen was verstandig genoeg en deed geen bruuske inspanningen. Op de pauzeplaats in Finestrat werden we in Cafe La Fonte goed verzorgd.

 

 Routemaker Hans werd in de afdaling nog verrast door een geweldige scheldkanonnade van enkele Spaanse wegwerkers. Zij vonden het écht niet kunnen dat hij over de pas geverfde streep fietste. In de middaguren weinig activiteiten op de kamers op de zevende verdieping van Hotel Diamante Beach. Goed herstellen, want morgen wacht een pittig ritje met de beklimming naar de Tudons (1008 meter).

0 Berichten

Geen mio, geen Teasy, maar een Garmin

Zaterdag vertrokken vijf TcEverlo renners richting Calpe om daar samen met gastrenner Lou Holtman de conditie bij te schaven in het Spaanse zonnetje. De vijf A-renners zijn: Hans Smets, Stefan Peeters, Ton Smedts, Peter Sonnemans en Ger Hermans.

 

Calpe staat bekend voor zijn droog klimaat. Veel bekende veldrijders trainen hier in de wintermaanden bij een temperatuur van 15-20 graden. Deze week loopt het kwik op tot 23 graden, met wel een redelijk fors windje... 

 

 

 

Toen we rond het middaguur arriveerde hebben wij bij de Belgische ex-prof Jürgen van Goolen de Specialized fietsen opgehaald. Hij runt hier een eigen bedrijf onder de naam Vuelta Turistica. 

 

Na de lunch werd gestart voor de verkenningsrit, een etappe van 73 km met daarin de Alto de Puig Llorenca, de steile beklimming van 3 kilometer naar een hoogte van 430 meter. De col heeft een Limburgs tintje gekregen omdat Maastrichtenaar Tom Dumoulin hier 223 dagen geleden een etappe in de Ronde van Spanje op zijn naam schreef. Ik zou hem zelf willen omschrijven als vijf Keutenbergen achter elkaar.

 

Deze eerste rit verliep niet helemaal vlekkeloos, want Ton en Stefan reden na 20 kilometer vooruit en hebben we die middag niet meer gezien. De weg kwijt zeiden ze later..... Soms worden de jongens van de mannen gescheiden. Maar eigenlijk werden de Mio's en de Teasy's van de Garmin's gescheiden. Ton en Stefan hadden dus een probleem met de navigatie. Onder het eten werden de afspraken over het gedrag als groep nog maar eens aangehaald, zodat we de komende dagen niet opnieuw voor verrassingen komen te staan.

 

 

De tweede dag zaten we om half tien weer op de fiets voor een rit van 122 kilometer. Na 24 kilometer een klim van ongeveer 15 kilometer tot een hoogte van 750 meter. Mooi en gelijkmatig klimwerk.

Kort voor onze dagelijkse pauzeplaats ( na 60 km) in het mooie Vall d' Ebo vond Hans het nodig om op de dag van Parijs-Roubaix ook onze fietsen van het type Roubaix aan een test te onderwerpen aan een stuk asfalt, dat vanaf vandaag 'Secteur Smets' wordt genoemd. Poehpoeh, zou Erwin zeggen. Geen échte kasseien, maar heel veel gaten in het wegdek.

 

Na een smakelijke boccadillo atun kregen we kortere beklimmingen voorgeschoteld in een mooi landschap rond Pego. Voor sommige ging het kaarsje langzaam uit, maar met een mooie afdaling naar de kust stonden vandaag weer 2200 hoogtemeters op de Garmin toen we arriveerden in Calpe bij Hotel Diamante Beach.

 

Na de rit zagen we ook nog een verrassende winnaar in Parijs-Roubaix na een spetterende finale. Ik zou zeggen tot dinsdagavond met een verhaal over de derde en vierde dag. Ciao !


5 Berichten

Beste maar niet de slimste!

Afgelopen zaterdag 9-4 was het zover “dood of de gladiolen”. De ‘Ronde van Kessel stond op het programma. Om 17.15 begonnen we aan het inrijden van de ronde met de nodige tactiek besprekingen. Na nog een klein zenuw plasje voor sommigen voegden we ons om 18.00 richting start.

 

De start bestond uit 1 geformeerde ronde zodat alle groepen (20 teams) de tijd hadden om zich te settelen. Na de eerste doorkomst werd het start signaal gegeven. We zaten goed van voren met nog 3 teams voor ons.  Al gauw raapte we het eerste team op als snel gevolgd het 2de team.

 

In het begin moesten we wel even aan elkaar wennen. Want het bleek dat niet iedereen dezelfde snelheid had. Maar na een tijdje begon het als een machine te lopen en het eerste Team (Maasbree) kwam in zicht. Het was niet halen we ze wel in, nee het was een kwestie van tijd. Onze achterstand werd steeds kleiner en al snel haalde we ze in.

Mooi, we lagen op numero uno. Team Everlo had het gas pedaal gevonden en al snel begonnen we achterblijvers op 1 ronde te zetten. Ja ook Luuk en Rene Peeters, Jeroen Horsten, Johan van der Sterren en onze power woman Lisa “Vos” konden de dominantie van onze groep niet aan.

 

De wedstrijd vorderde en liep al langzaam naar het einde, onze machine begon langzaam olie te lekken en niet iedereen zat er nog even fris bij. Team Maasbree zat nog steeds in onze wielen en konden op deze manier goed uitgerust naar de laatste ronden gaan.

 

Zo zij het, en gebeurde het! Op de Baarloseweg kwamen ze langzaam voorbij. Ook hier was bij sommige het beste ervan af. In mijn hoofd schreeuwde een duivelse stem “dit gaat niet gebeuren”!!! Ik ben toen nog in hun wiel gesprongen maar ik bedacht dat dit geen zin had we moesten met het hele team finishen.

 

Wel zag ik dat hun team niet meer compleet was en ik dacht bij mezelf dat ze zo geen eerste konden worden want ik had toch ergens gelezen dat het compleets team moet finishen. We hebben nog geprobeerd om het gat dicht te rijden maar bij 50% van ons ging het kruis erover.

 

Een mooie 2de plaats maar toch jammer!! Het was wel een mooie koers.

 

Achteraf kun je wel zeggen dat we slimmer hadden moeten koersen maar volgens het regelement mocht je niet stayeren achter een andere ploeg. Hadden we op voor hand geweten dat het wel mocht (volgens regelement niet) dan hadden we idd anders gekoerst en dan hadden we team Maasbree ook wat werk laten doen.

 

Ja en je kunt wel zeggen het was een ‘Fun” klasse maar deze woorden hebben op de 2de plaats een andere betekenis dan op plaats 10/20 daar is het idd een “fun” klasse. Persoonlijk ben ik hier te fanatiek voor.

 

Vind als je regels maakt dan moet je deze ook naleven vooral voor de podium plaatsen.

Wil graag mijn Team maatjes bedanken vooral Paul Theo en Leo die met het mes tussen de tanden de laatste ronden moesten bijbenen om de gang er toch nog in te houden. Ook de kleppers Roy en Ruud samen hebben we met 6 man een super prestatie neergezet. Volgend jaar revanche.

 

Ook dank voor de TC Everlo supporters die op het einde van de koers toch al wat weg kregen van Belgen tijdens een veldrit “Bier en (net geen frieten)”.

 

Hoop dat voor deze, dit een inspiratie mag zijn om volgend jaar met meerder teams van start te gaan.

Heb al een hoop toezeggingen. Al met al een zeer geslaagd evenement. 20 Teams met 120 man.

 

Paul Theo Leo Ruud en Roy thanks voor de support.

 

Namens het Team

Maurice M.

1 Berichten

Stormachtig Pasen!!

Zaterdag

Met 3 vrije dagen in het verschiet een mooie gelegenheid om weer eens wat km’s te gaan maken… ...echter: dan moet het weer wel meewerken ! De voorspellingen waren niet heel best: voor de zaterdag weliswaar lente-temperaturen en droog maar wel veel wind. De zondag en maandag beloofde behalve veel wind ook veel buien en mogelijk hagel !

 

Op zaterdag zou dus de beste dag worden en er waren via de mail  diverse routes gemaild. Duidelijk is in elk geval dat er vele wegen naar Reutje leiden (en terug)…Enkele a-rijders en vele b’s waren om 13.30 uur bij de Rabo. 10 Renners kozen voor de ruim 90 km met wat hoogtemeters via de Meinweg. De andere groep ging ook voor een kleine  90 km richting Reutje en terug  via Roermond om hun rondje  rond te fietsen.

 

Een straf windje tegen zorgden er voor dat er flink gewerkt moest worden. Op de Meinweg de eerste hoogtemeters voor de b-groep dit jaar. Er werd flink doorgetrokken, enkele natuurlijk aan het elastiek, maar het verschil was minimaal  en helaas ook iemand die wel heel ver achter bleef…waarschijnlijk staat er nu een natuurfilm (zie onderaan dit verslag) op onze site waar geen everlo-renner op is te zien! 

 

Samen Uit, Samen Thuis, dus er werd bovenop gewacht: er was sprake van een hongerklop. Nadat betreffende renner er van werd weerhouden een curryworst (we zaten per slot van rekening toch in Duitsland) te gaan eten werden er wat reepjes gedeeld en het tempo aangepast! Verder een VIP-plek in de groep en de tocht werd keurig als groep voltooid. Een mooii rondje van ruim 90 km met uiteindelijk nog een prima gemmiddelde!

 

Paasmaandag

De zondag was in elk geval s'morgens zoals was voorspelt: Geen mooi fietsweer ! En tegenwoordig is strava voor de meeste hun alibi…en daar was het behoorlijk rustig op !

 

Op maandag de toertocht bij onze buren in Meijel.  De harde wind was vervangen door een stormachtige…Na wat appjes en overleg bij Pierke werd om 8.45 bij Pierke door de 7 die-hards besloten om toch maar niet naar Meijel te gaan. De route die met wind tegen op de terugweg zou zijn leek ons geen goed plan. Er werd gekozen voor een rondje Pol.

Helaas na 2 km een renner die het toch te gek vond en zijn eigen rondje zou doen. Met 6 renners werd er tegen de wind in gebeukt. Er moest enkele keren gecorrigeerd worden want zelfs “achter in groepje” is het niet voor iedereen weggelegd om met 29 tegen de wind in te gaan.

 

Langs het water werd een treintje gevormd en gelukkig heeft de een wat minder moeite met de wind dan de ander zodat er toch met 6 man Pol werd bereikt. Vanaf het keerpunt nog hoofdzakelijk wind in de rug met af en toe nog een stukje flinke zijwind.  Overigens bleef het wel uitkijken voor plotselinge windstoten maar uiteindelijk werd ook dit ritje keurig voltooid als groepje!

 

 

Pasen was stormachtig, laat het voorjaar nu maar echt beginnen !!!

1 Berichten

Openingsrit wegseizoen 2016

Op 20 maart vond de officiele openingsrit van het wegseizoen van TC Everlo plaats. Wel met de nadruk of officieel, want de meeste groepen zijn al enkele weken aan het fietsen. 

Maar het wegseizoen is natuurlijk niet echt van start gegaan zonder een officiele openingsrit met koffie en vlaai na afloop. 

 

Helaas is er vanuit geen van de groepen een ritverslag aangeleverd. Gelukkig zijn de 'actioncams' in opkomst en kunnen jullie hieronder wel een beeldverslag volgen van de openingsrit van de A- en B-groep) en het gezellig samenzijn bij Pierke. Klik op meer lezen onder het eerste filmpje om het tweede filmpje te bekijken. 

1 Berichten

Klimgeiten!!

Het is nog maar begin maart. De voorjaarsvergadering heeft nog niets eens plaatsgevonden...

 

... maar toch staat bij zowel de B als de A-groep van TC Everlo een rondje Duistalnd gepland. Dat betekend klimwerk. Oke het zijn maar bultjes, maar toch een aantal van die bultjes achter mekaar kunnen toch best pittig zijn.

 

Tja en we zullen ook wel moeten met zijn allen. Begin april vertrekt een groepje Everlonaren alweer naar Calpe voor het echte klimwerk. Dan wil je toch wel al wat hoogtemeters in de benen hebben. En ook in Juni staat er een fietsweek gepland in de Italiaanse Dolomieten. Ook hier houdt menige everlonaar in zijn trainingsprogramma al rekening mee. Vooruit met de (klim)geit dus maar en de grens over op naar de duitse pukkels!!   

Maar liefst 12 A-rijders stonden in het zonnetje bij Pierke klaar om het rondje Duitsland te fietsen. Iedereen had er zin in. Een rondje Duitsland is toch altijd net iets anders als een vlakke rit en daarom iets uitdagender. 

 

Bij vertrek stond er een redelijk windje. Niet al te gek van start dus want we hebben nog wat voor de boeg. Richting het Jaomerdal doemt het eerste hoogteverschil op, de Onderste Molenweg. NIet echt noemenswaardig maar de beentjes kunnen vast opwarmen. Na een drietal klimmetjes in Venlo waaronder de Schaapsdijkweg paseren we de grens. Op naar Herongen voor het eerste wat serieuzere werk. 

 

Op de Bergstrasse werden de rangen en standen al snel duidelijk. Een enkeling dacht toch al wat verder te zijn dan in werkelijkheid was. Gevolg een snelle start gevolgd door een snelle terugval in het peloton.  

Via een mooie route werden de verschillende klimmetjes aan elkaar geregen. Er waren wat verschillen bergop maar de groep bleef vrij aardig bij elkaar. 

 

Met de Süchtelner Höhen werd het laatste Duitse pukkeltje overwonnen. Waarschijnlijk was het ook wel genoeg voor vandaag. Maar er reste ons nog een redelijk vlakke route terug naar Panningen. Met de wind in de rug moest er toch nog wat aan het gemiddelde gedaan worden. In rap tempo vlogen we de grens weer over. Langs de oevers van de maas werd door onze tempobeul M. M. te H. het tempo hoog gehouden. Hoogstpersoonlijk zorgde hij ervoor dat we een peloton van TC Reuver binnenhengelde alsof het niks was.

 

Omdat we toch wel wat caloriën verbrand hadden vond Ton het nodig dat iedereen zijn reserves weer aanvulde. Onder het genot van een bakkie koffie werd er een stukje vlaai naar binnen gewerkt in huize Smedts in Kessel. Ton nogmaals unne dikke proficiat en bedankt voor de vlaai!!

 

Vanuit Kessel werden de laatste kilometers volbracht. Sommige bleven net onder de 100 km en andere pakte nog even een extra straat links of rechts om net die psychologische grens van 100 kilometer mee te pakken.  

 

Moraal van het verhaal: Het was weer een geslaagde en gezellige rit met de mannen van TC Everlo.

 

 

7 Berichten

Dames TC Everlo

Sinds 2015 is TC Everlo uitgebreid met een damesgroep. Een groep fanatieke dames die zich op de fiets zowel op de weg als in het bos wagen. Onze cameraman Bob maakte afgelopen zondag een verslag van een MTB-rit van de damesgroep. Zie hieronder het resultaat.

0 Berichten

Clinic baanwielrenner

Zaterdag 26 februari,  op naar het Velodrome in Amsterdam met Koene Rem en Rene Derckx.

Waarom? Eén van de deelneemsters beschrijft het prima in haar Blog en daar konden wij, Everlonaren, ons wel in vinden:

 

De midlifecrisis in mijn sportleven zal een rol hebben gespeeld toen ik het evenement vanCycling Connects People op facebook voorbij zag komen en ik onmiddellijk “gaat” heb aangevinkt. Het leek me geweldig om een keer te ervaren: wielrennen op een wielerbaan!

 

Toch stond ik daar die zaterdagmiddag in het Velodrome in Amsterdam met gemengde gevoelens mijn baanfiets uit te zoeken. Hoe zou het zijn om te rijden op een fiets met slechts één vast verzet, die blijft doortrappen als je je benen stil wilt houden en bovenal geen remmen heeft? En wat me ook wel wat zorgen baarde: ik ging dit samen doen met een kleine twintig anderen, die vrijwel allemaal ook nog nooit op een baanfiets gereden hadden en zich op dezelfde paar honderd meter gingen voortbewegen.

 

En dan die baan! Ik had op foto’s en filmbeelden al wel eens gezien hoe steil die bochten waren, maar toen ik er vanaf de onderkant tegenaan stond te kijken had ik toch ernstige bedenkingen of deze clinic baanwielrennen voor een Stef Stuntpiloot als ik wel zo’n goed idee was. Bij de fietsuitleen hingen diverse instructies en de bemoedigende woorden “vlieg je onherroepelijk over je stuur heen”, “op de baan vlieg je dan over de kop” en “de kans op vallen is groot door wegglijden of dat je met je pedaal de baan raakt” droegen op zijn zachtst gezegd niet echt bij aan mijn zelfvertrouwen.

 

En toch kwam het allemaal goed en was het uiteindelijk genieten en kicken om hard en hoog door die verdomd steile bochten te denderen.

 

Wil je nog meer meer lezen over de ervaringen van deelnemers lees dan ook een andere blog door hier te klikken

 

Groet Rob

1 Berichten

MTB Toertocht Liessel

Op valentijnsdag togen er een aantal everlonaren naar Liessel voor de plaatselijke toertocht. Ondanks de natte periode en de voorspelde regen waren deze everlonaren niet te stoppen. 

 

Hieronder een kort videoverslag van de toertocht gemaakt door onze huiscameraman Bob.

 

Zoals op de beelden te zien is er onder natte omstandigheden prima te fietsen in de omegving van Liessel. Heel wat anders dan de Heldense Bossen op dit moment. 

 

Wil je nog een filmpje zien van een rit naar Neerkant klik dan hier!

1 Berichten

Voorbereiding nieuw wegseizoen

 

Het wegseizoen 2016 staat weer voor de deur. Iedereen kijkt weer uit naar en lekkere wegrit onder een stralend zonnetje en heeft zijn doelen voor dit seizoen alweer gesteld. Maar....

 

Het is nog grijs en grauw, het regend regelmatig, er slicht strooizout en het is nog koud. Niet de meest uitdagende omstandigheden om op je fiets te stappen en je voor te bereiden op het nieuwe seizoen. Treur niet! Er is nog voldoende te doen om je voor te bereiden op het nieuwe seizoen.

 

Je kunt meer doen dan alleen maar fietsen om te zorgen dat je sterker wordt en harder kunt fietsen. Een heel belangrijk aspect is je CORE STABILITY. Je Core stability of rompstabiliteit geeft de kracht weer van de spieren in je romp. Hoe sterk zijn je spieren tussen je bovenbenen en je borst?  Een goede core stability zorgt voor een efficiëntere krachtoverbrenging op je pedalen.

 

Wil je aan je core stability werken dan vindt je op de website van The Cycling Academy nuttige informatie. Onderaan het artikel op de website vind je een link naar de website van sportzorg waar je meer voorbeelden (video's) van oefeningen kunt vinden om je core stability te verbeteren. 

 

Artikel Core stability van The Cycling Academy

 

0 Berichten

Kwistneetdettoapaedjeswoare 2016

Op zondag 10 januari werd in het kader van Rundje Koeberg alweer het wel bekende "Kwistneetdettoapaedjeswoare" verreden. Onder leiding van een aantal Everlo-rijders werd er in drie verschillenden groepen gereden. Een A en B groep die beiden een tocht van 40 km reden en een C groep die een tocht van 30 km maakt.

 

Het weer was goed, de ondergrond wat vettig, prima omstandigheden dus voor een ritje op de MTB. Dat bleek ook wel uit de opkomst. In grote getalen waren de MTB-rijders naar Kerkeböske gekomen.     

 

Hieronder een filmverslag van de 40 km route gemaakt door een van de begeleiders van TC Everlo. 

Prins Job I & Prinses Joy

Op zaterdag 2 januari zijn in een bomvolle Graasvraetertempel Leanzo  Job van Hoof en Joy Vercoulen uitgeroepen tot  Prins Job I & Prinses Joy van CV de Graasvraeters.

 

Zij zullen in 2016 met hun spreuk: "Ut dialect neet onger de kneen, vur zoëpe gin talent, mer vastelaovend viere wae hongerd prozent!"

 

Bij TC Everlo weten we dat hij voor fietsen in ieder geval wel talent heeft! Sinds afgelopen jaar is Job een vaste kracht voor de A-groep.

 

 Prins Job I & Prinses Joy proficiat met jullie uitverkiezing als "Hiersers over het Graasvraetersriek" namens alle leden van TC Everlo. 

 

Eine sjoeëne vastelaovend gewinst!!

0 Berichten

Nieuwe website TC Everlo

TC Everlo een vereniging die de laatste jaren volop in beweging is! Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. In de afgelopen jaren is de vereniging sterk gegroeid. Het ledenaantal is sterk gestegen en sinds 2015 hebben we ook onze eigen damesgroep bij TC Everlo. 

 

Jaarlijks worden er vele activiteiten georganiseerd zoals de clubkampioenschappen, fietsweken, feestavonden en lezingen. Ook facebookpagina's en whatsapp groepen hebben hun intrede gedaan. kort gezegd: TC Everlo groeit!

 

Bij een groeiende vereniging hoort ook een website die past bij de huidige tijd. De oude website voldeed niet meer aan de verwachtingen en technieken van deze tijd. Vandaar de overstap naar deze geheel vernieuwde website. Een website met een nieuw uiterlijk, nieuwe onderdelen en helemaal ingericht op de huidige technieken. 

 

In tegenstelling tot de oude website past deze website zich automatisch aan aan het medium waarop je de website bekijkt. Of dit nu een PC, laptop of tablet is of zelfs een smart TV. Ook heeft de website een ingebouwde mobiele versie. Als je de website op je smartphone wil bekijken past de website zich aan en is deze goed leesbaar. 

 

De toerkalender is niet meer opgenomen in de website. De toercommissie heeft besloten geen uitgebreide toerkalender meer te maken. Meestal wordt er enkele dagen voor de zondagsritten via de mail bekend gemaakt welke tocht verreden gaat worden. 

En veel van de georganiseerde toertochten door andere verenigingen of andere partijen zij te vinden in de NTFU kalender die in de rechterkolom van deze website te vinden is. 

 

GPS bestanden kunnen op dit moment niet meer zelf geupload worden naar de website. Er wordt nog bekeken hoe we dit gaan inrichten. 

 

Kijk rustig rond op de nieuwe website om te ontdekken wat de site allemaal te bieden heeft. De komende tijd zal de website nog verder doorontwikkeld worden. Heb je tips of suggesties stuur dan een mailtje naar webmaster@tceverlo.nl

 

1 Berichten

Vulkaaneifel rit van enkele B-rijders 

Dinsdag 18 en woensdag 19 augustus werd er een uitstapje naar Duitsland gemaakt, naar de Vulkaneifel (omgeving Daun/Gerolstein). Robert heeft al enkele jaren een vakantieadres en samen met Mark en Pierre werd er dinsdags een rondje gefietst van zo’n 80 km.

 

Op woensdag kwamen Johan K., Henk, Bob, Johan vd S., Thijs en Martijn na. Jammer dat de internet storing bij Ziggo enige communicatiestoornis veroorzaakte en er eigenlijk met 1 auto te veel werd gereden.

Pierre en Mark hadden een route samengesteld van zo’n 114 km. Min of meer dezelfde route was 2 jaren geleden ook al eens door een groep Everlonaren gefietst. Met zijn negenen werd er rond half 10 gestart vanuit Wiesbaum. Prima weersomstandigheden, zij het aanvankelijk nog wat frisjes, maar na een uurtje warm gedraaid te zijn hadden we het prima naar onze zin. Sowieso ook door een mooie, afwisselende omgeving met veel bos en heuvels.

 

De eerste 20 km ging heel voorspoedig, pas toen we in Gerolstein kwamen werden we op de eerste wat serieuzere beklimming getrakteerd. De verhoudingen binnen de groep waren al snel duidelijk: een kopgroepje, wat middenmoters en Robert die als laatste man goed in de gaten hield dat niemand te ver achterop raakte. Deze verdeling werd eigenlijk de hele route goed in acht genomen en werkte perfect dus. Op elke top van een beklimming werd gewacht totdat Robert als slotrijder het sein gaf dat we weer verder konden.

 

Al vrij vroeg werd er een stop ingelast voor een groepsfoto, want de omgeving was toch wel erg verleidelijk voor wat plaatjes te schieten. Niet alleen een mooie omgeving, ook in vergelijking met b.v. de Ruhreifel (bekend van rondje Ruhrsee) veel  minder verkeer hier. Nauwelijks motoren of auto’s, vnl. bestemmingsverkeer. De wegen waren prima, een enkele keer konden we gebruik maken van speciale fietswegen (die een keer overging in grindpad, maar ja…).

 

Er werd gepauzeerd bij een kleine pizzeria waar iedereen een bord spaghetti naar binnen wist te werken en na afloop van de maaltijd een gezamenlijk plasmoment door Bob Spielberg op film werd vereeuwigd. Na de pauze waren we even het spoor bijster, maar goed dat Robert een goede kaart achter de hand had. Al snel zaten we op het goede spoor en werd de 2e helft van de tocht agewerkt op een identieke manier als de eerste helft. Het tempo bleef goed en al werden de benen ook wat vermoeider stilaan, de beklimmingen werden zonder al te veel problemen goed genomen.

Tegen half 4 waren we weer terug in Wiesbaum en hier stond de bbq al klaar. Ook dit was al geregeld! Een gezellig einde van een prima fietsuitje, dat zeker voor herhaling vatbaar is. Wellicht dat dan een overnachting ter plaatse wel de voorkeur heeft, want het is voor 1 dag wel een heel stuk rijden naar deze omgeving.  Maar eens over nadenken!

0 Berichten

Verslag Fietstocht RurEifel

Afgelopen zondag 28 juni had Bram een rondje in de RurEifel gepland en er waren in totaal 14 Everlo-rijders ( 1dappere rijdster in de persoon van Annie) die er voor “ingetekend” hadden. Bij het vertrek stonden er echter 13. Er werd een tijdje gewacht op nr. 14, maar onze “Cruijff” in de persoon van W.L. te P. kwam niet opdagen. Bleek later dat hij dit ook had doorgegeven! Zo werd het vertrek verlaat ingezet. Tel hierbij nog eens bij op dat er door Coy nog getankt moest worden en dat Thijs bij Aken de verkeerde afslag nam en je weet dat we een uur later dan gepland vertrokken.  

De route was geen makkelijke, want meteen de eerste afslag die we namen bleek na 5 km de verkeerde te zijn geweest, want we kwamen weer bij onze auto’s uit! Daarna ging het wel goed en gingen we via vertrekplaats Kornelimünster naar Zweifal , waar de eerste beklimming van ca. 7 km. op ons wachtte. De groep viel al snel uit elkaar en dat was in het vervolg van de tocht steeds het geval: er zat in behoorlijk verschil in de klimcapaciteiten van de verschillende deelnemers. Maar dat deerde niet, want op de top werd steeds netjes op elkaar gewacht en even gepauzeerd om vervolgens de weg weer te hervatten. Zo kon er ook voldoende aandacht aan de mooie omgeving geschonken worden. dat was ook nodig om even alle voorbij scheurende motoren en cabrio’s van allerlei dure merken, snelle Porsches en andere sportieve auto’s te vergeten. De Eifel is niet alleen een paradijs voor fietsers….

 

Inmiddels kwamen we tot de conclusie dat de tocht niet echt opschoot en dat het gezien de conditie van enkelen wellicht beter was een afkorting te nemen. Een behulpzame Polizeibeambte wist ons een route richting Gemündt te geven, welk een mooie oplossing voor inkorting van de oorspronkelijke route was en vandaaruit zouden we dan de oude route weer kunnen oppakken. Wij weer op weg, maar op de een af andere manier brak de groep in tweeën en raakten we elkaar kwijt. Gelukkig is er dan de telefoon en na wat communicatievervuiling troffen we elkaar in Gemündt. Hier besloten maar eens wat te gaan eten: spaghetti ’s, pasta’s, een enkel gyros of curryworst! 

 

De cafetariaeigenaren wilden eigenlijk al sluiten, maar voor ons maakten ze een uitzondering. Niet dat ze daardoor snel gingen werken! Nee, ze namen de tijd en die hadden we vandaag toch al genoeg…..zo tegen 4 uur hadden we alles op en betaald. Nu werd er gekozen voor een zo kort mogelijk route naar onze vertrekplaats en dat ging via het bekende Rursee (ja daar was Zur Post!) en een lange klim naar Simmeraht. Toen hadden de meesten genoeg geklommen vond men en werden de laatste 25 km. voornamelijk in snelle afdalingen afgelegd. Vooral het nog vrij nieuwe fietspad naar Roetgen was geweldig (wel opletten: je hebt niet altijd voorrang!).

 

Rond half zeven arriveerden de eersten weer bij de auto’s, met zo’n kleine 110 km. op de teller. Lijkt niet veel, maar we hadden wel ruim 1850! hoogtemeters in de benen Het gemiddelde gaf 22,8 aan, dus viel wel mee. Het wachten op elkaar en ook zeker het nemen van pauzes op zijn tijd had gewoon wat meer tijd gekost! Een lange dag dus, maar daar hadden we al zo’n beetje op gerekend…..

Nu nog wachten op het uitkomen van de nieuwste film van Bob “Steven Spielberg”. Moet wel een mooie zijn want onze filmregisseur in wording heeft zich in allerlei bochten gewrongen om maar zo mooi mogelijke shots te kunnen maken! We zijn reuze benieuwd!

0 Berichten