Luik - Bastenaken - Luik (met video)

Relaxed en een soort van uitslapen.  Dat was het dit jaar na afgelopen 2 jaren geen rondje gefietst te hebben  (Parijs-Roubaix en Ronde van Vlaanderen).

 

Geen fietsbus te halen in alle vroegte dus ging de wekker van Jeroen van den Goor en mij pas om 5:15 in ons hotelletje aan de rand van Luik. Na koffie en krentenbollen als ontbijt vertrekken we om 6:00 om een kilometer verder Guus Opstals en Sjoerd Engels (zoon van Hein) op te pikken. 

 

Ook treffen we daar Joop (afgelopen jaren mee gefietst) en fietsvriend Harro.  Een 6 kilometer is het nog tot de start maar eenmaal in Luik heeft Harro zijn eerste (en niet  laatste) lekke band te pakken. Na wat geworstel met de schijfrem, derailleur en de steekas staan we om 6:30 aan de start.
Dwars door Luik (met op dat tijdstip overbodige verkeersregelaars) gaat het zuid-oost waar de eerste col van 5 km met een 150 hoogtemeters op zich laat wachten. Ideaal om een beetje op te warmen. De omstandigheden zijn ideaal, nog windstil en een graadje of 12. Korte 'boks' en t-shirt dus maar de afdaling zijn dan wel even fris.
We hebben een lekker tempo te pakken totdat Harro voor de 2de keer lek rijd. Tja, je kunt pech hebben. De hele stoet die we zojuist ingehaald hebben trekt aan ons voorbij.  Dus terug het carbon- ros op om ons weer naar voren te werken. Dit gaat prima tot, jawel Harro lek rijdt. Dit keer de voorband waarin een punaise zit. We zijn niet de enige die stil staan.  Op 2 plekken zijn er punaises op de weg gestrooid. Ziekelijk.  Hup, weer onder weg en de Côtes volgen in een rap tempo waaronder de mooie Côtes de Bonnerue. Voor de rest is de route redelijk saai met veel  grote wegen.
Eenmaal in Bastogne aangekomen  bij de eerst pauzeplek (104 km) koopt Harro nieuwe binnenbandjes, vullen we bidons, eten wat en appen de tussenstand met het thuisfront.  Dan beginnen we weliswaar aan de terugweg maar zijn nog lang niet halverwege qua afstand en hoogtemeters. Wat volgt zijn gemiddeld genomen vrij grote wegen waarbij wel lekker lange afdalingen zitten (1x15 km)  die voor een mooi gemiddelde zorgen ondanks de aantrekkende wind die op de kop staat. Na een 150 km begint het echte werk zich langzaam aan te dienen met de Montes le Soie, 5 km klimmen. De temperatuur is inmiddels boven de 25 °C uitgestegen wat zelfs te warm begint te worden op de pauze plekken zoals in Malmedy. Bidons worden niet alleen met sportdrank gevuld maar ook met water om te 'douchen'.
Malmedy is net achter de rug en nu wordt het serieus. Côte de Ferme Libert. Nummer 7 op de lijst van zwaarste beklimmingen van België. In cijfers: 1200 m, gemiddeld 13 % en max 19%. Een echte kuitenbijter dus. Na 195 kilometer is dit geen kattepis meer maar boven komen we terwijl er voldoende zijn die de benenwagen nodig hebben om boven te komen. Dit is gelijk de aankondiging voor de finale van een kleine 100 km. Het gemiddelde tot dan toe lag op 29 per uur maar zal flink gaan zakken.
Na de Libert volgen in rap tempo Col du Rosier, Col de Maquisard en ja hoor na de legendarische Redoute na 235 km.  Vol in de zon, geen wind en dus afzien. Want deze 1,7 km lange klim is gemiddeld 10% met stroken van 20%. Ook hier vechten we ons naar boven met supporters langs de kant. Ja echt, vader en moeder Opstals en Sjoerds vriendin met vader. Erg leuk.
Hierna komt Luik langzaam in zicht, het tempo zakt verder maar als je denkt dat het zwaar is dan kijk je eens goed naar diegene die je inhaalt en dan valt het ook wel weer mee. Ondertussen heeft Harro lek nummer 4 (van de 5) mogen noteren, er is iets structureel mis met de nog vrij nieuwe achterband maar we krijgen het niet gevonden. Pech ondertussen ook voor Guus. De voor derailleur wil niet meer. Ik ga even met de multi-tool aan de slag en er kan, weliswaar alleen op het kleine voorblad, gefietst worden.  Op de laatste pauzeplek blijkt de shifter echt overleden te zijn volgende de Mavic mecaniciens. Maar goed op een klein voorblad gaan die laatste 50 ook wel lukken. 
Na nog wat klimmetje komt Côte de Saint-Nicolas er aan, maar niet nadat we eerst dwars door Luik zijn gestuurd, half over autowegen maar geen verkeersregelaar te bekennen. Dit is toch wel beduidend minder goed geregeld dan de Ronde van Vlaanderen en Parijs Roubaix ondanks dat het dezelfde organisatie is. 
Saint-Nicolas is op zich niet zo spannend met 1400 m, gem 7,5% en max 13 maar het zijn de kilometers en hoogtemeters die we achter de kiezen hebben die zich laten gelden. Zo ook de slotklim naar de finish van de profs, anderhalve kilometer tegen een procentje of 4 maar het is het kleinste verzet wat het tempo bepaalt. Dan is de laatste klim achter de rug en komt de finish in zicht. Na een leuke kasseien afdaling zien we de finish en is Luik - Bastenaken - Luik volbracht met een mooi gemiddelde van 27 km/uur. 
En ja hoor ook hier weer supporters.  Sep Opstals (aspirant lid TC Everlo?) met mama en de andere opa & oma en ook Sjoerds gevolg weer. We maken foto's kletsen wat en maken ons op voor de laatste 7 km naar het hotel en auto met, jawel hoor, nog een klim van een kleine 100 hoogtemeters. Maar ook die redden we nog.
Waar er 's ochtends nog gesproken werd om de 300 km vol te maken stopt de teller nu bij 290 km en 4500 hoogtemeters  en geen trap verder. Genoeg is genoeg.  We nemen afscheid van elkaar en Guus en Sjoerd geven in hun hotel  Valverde nog wat tips voor de zondag.
Kortom een super dag waarbij de hele dag samen hebben kunnen fietsen, genieten en afzien.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0