Ronde van Vlaanderen 2017

Het is, 04:00 uur, de wekker gaat, 4 mannen ontwaken langzaam in het Gentse hotelkamer vergezeld van 4 fietsen. Waarom? De hoogmis van Vlaanderen wacht! Schietgebedjes zijn niet nodig het wordt gewoon, nou ja gewoon, een lange dag in het zadel.

 

Aangezien de Ronde van Vlaanderen anders dan de naam doet vermoeden geen rondje is ontkom je er niet aan om je vooraf of achteraf te verplaatsen. Wij hebben afgaande op het vroege tijdstip gekozen voor een transfer vooraf en worden dus om 5:15 in Oudenaarde verwacht om vandaar uit met de bus naar Antwerpen te gaan.

Het is 7:00 als we, na een dommelritje in Antwerpen op de Scheldekade arriveren. Yes, het gaat beginnen. Gauw genoeg zitten we op de fiets naar de start maar we zijn niet alleen. Het  duurt alles bij elkaar een dik half uur voor we daadwerkelijk over de startstreep gaan op de Grote Markt. Het weer is nog goed maar dat verdwijnt als we aan de andere kant van de Schelde zijn.  De komende 2 uur zijn dan ook niet om over naar huis te schrijven, regen, regen en nog eens regen. Hoogtepunt zijn de toeschouwers die in alle vroegte al langs de weg staan en ons aanmoedigen.

 

Na een 75 km stopt het met regen en droogt het langzaam op. Het was koud wat ons noopte tot doorfietsen wat terug te zien was in het gemiddelde.  Het is een typisch landschap wat veel doet denken aan Parijs-Roubaix behalve dat hier de meeste kasseienstroken zijn vervangen door beton wegen. Een heel verschil maar niet alle wegen dus doemt na 100 km de Paddestraat op en gauw genoeg de eerste kasseien klimmetjes. Speciaal voor diegene die de volledige afstand fietsen zit de Muur van Geraardsbergen in het parcours. Mooi, zin in, het wordt de eerste keer voor mij om De Muur te bedwingen. Het wegdek is ondertussen ook droog en met het vele publiek is het geweldig om de muur op te fietsen. 

Boven, na 135 km, is er één van de super georganiseerde pauze plekken. Als we een half uur verder zijn en dus een 150 km in de benen hebben volgen de kasseienklimmetjes elkaar rap op. Een wat (te?) hoog tempo tot nu toe ( gemiddelde van boven de 30) laat zich langzaam merken. Zeker in combinatie met steile kasseien klimmetjes. Waar je in Parijs-Roubaix er lekker volle bak over heen kunt denderen, en ze minder merkt, gaat dit nu niet. 

 

BAM. Daar lig ik dan, omgevallen met mijn hagelnieuwe Merida.  Het is de Koppenberg met max. 22%, kasseien en drukte. Voor me wordt er niet meer doorgefietst, het gaat stapvoets en ineens staat er iemand in 1x  dwars voor me, ik ben net te laat uit de pedalen dus val ik.  Een stukje lopen en als de steilheid het toelaat stap ik weer op.  Het publiek en de organisatie, super hoe die Belgen dit doen. Elke zijweg is afgezet zelfs als er ten tijde van Napoleon voor het laatst iemand uit is gekomen. Al met al een feest om hier op de fietst te zitten daags voor de profs laten zien hoe het moet.    

 

Nadat we de Koppenberg, Taaienberg, Kruisberg en vele anderen achter ons hebben gelaten doemt na 217 km de Oude Kwaremont op. Voor mij is elke klim een primeur dus ook erg nieuwsgierig naar deze. Lang is ie met 2000 m. Af en toe zijn er zandpaadjes naast de kasseien die ik graag meepik. Zo ook Peter Sagan een dag later maar met minder fortuin.  

De steile kasseistroken laten zich nu helemaal gelden mijn benen staan van onder tot boven in brand. Direct na de Kwaremont de Paterberg, nog zo'n lekkere 20%+ klim maar wel de laatste. De wetenschap dat het de laatste is maakt het doorbijten wat makkelijker. Na de afdaling wachten Joop en ik geruime tijd op Ralph en Koene. Uiteindelijk besluiten we door te fietsen naar de finish. Ondanks alle vermoeidheid wordt er, alsof het een wedstrijd is, door bijna iedereen volle bak naar de finish gereden. Ik zie de teller dan ook niet beneden de 40 komen. Uiteindelijk, na 240 km en 200 hoogtemeters de finish, yes, de Hoogmis in de pocket.

 

Ik wacht in het centrum van Oudenaarde met Joop op Koene en Ralph. Een belletje geeft duidelijkheid. Aan het begin van de Paterberg is iemand gevallen en bij Koene met zijn jasje tussen de achterderailleur gekomen. Terwijl Koen gelijktijdig kracht zette brak de achterderailleur af. Een geluk bij een een ongeluk treft Koene boven op de Paterberg een Shimano Service Post aan die zijn fiets tot een single speed ombouwen.

 

Terugfietsen om te komen duwen is de telefonische vraag? Joop en ik kijken elkaar aan, Joop schud gelijk nee dus stap ik op de fiets om Koene en Ralph tegemoet te fietsen.  Met dikke poten en wat tegenwind zijn er betere kilometers geweest. Na 8 km tref ik ze en begin ik met Ralph, die al een heel stuk had geduwd opnieuw aan de laatste kilometers.  Een groep van 15 man blijft vrolijk in het wiel zitten ondanks verzoeken tot overnemen. Grrrrr. Duwen en een groep uit de wind houden het moet niet gekker worden.

 

Uiteindelijk komen we samen over de finish en hebben we allemaal de Ronde van Vlaanderen in de pocket.  Toch hebben we nog wat 'discussie' of die van Koene nu wel echt telt. Och wat maakt het uit, het was een fantastische dag ook zonder schietgebedjes voor de Hoogmis van Vlaanderen.

 

Oh Ja, het vermelden waard is dat Koene de dag erna vrolijk de 150 km van de Volta Classic wegtrapte

 

Rob Muijsenberg

Reactie schrijven

Commentaren: 0