Mont Ventoux 2016

Vier Everlonaren met nog 2 vrienden vertrokken onlangs voor hun 2-jaarlijkse mini fietsvakantie. Het doel dit jaar de wel bekende kale berg van de Provence, de Mont Ventoux.

 

Na een nachtje gereden te hebben kwamen we 's ochtends rond 9:30 in Mormoiron aan waar in het Chambres d'hôtes Au Brabo ons ontbijt al klaar stond. Au Brabo is een fantastische locatie (bedankt Paul v N)  in een leuk dorpje op een 6 km van het overbekende Bedoin. Au Brabo wordt gerund door de gezellige Antwerpse Dominique met haar René(ke) uit Arnhem. Vanaf binnenkomst voelde we ons hier helemaal thuis.

 

Na een stevig ontbijt en dito koffie maken we ons klaar om te gaan fietsen, volgens ons het beste recept na een brak nachtje in de auto. De Ventoux lonkte en dat werd dus het plan...

Na een lekkere aanloop van 10 km bij 27°C begon de klim. Eerst nog rustig maar vanaf het moment dat het bos begint blijft het rond de 10% schommelen. Langzaam aan viel de groep uit elkaar maar boven kwamen we allemaal. De afdaling naar Malaucene is lekker overzichtelijk en daardoor snel. Na even genoten te hebben van een drankje werd koers gezet naar Au Brabo en werd de Col de Madeleine nog meegepikt (niet de beroemde maar een klein broertje). Terug thuis stond er pasta klaar en lekker Belgisch bier.

 

De tweede dag stond een rondje om de Mont Ventoux op het programma. Eerst door de schitterende Gorges de la Nesque. Een lange klim die lekker liep en waar de canyon, kloof steeds mooier wordt. Bovenop even tijd voor foto's en op naar Sault waar het de terrasstoelen stonden te wachten. De bediening was bagger maar de route van de top van de Ventoux naar Sault werd ons op deze manier duidelijk wat weer handig was voor onze grootse plannen. Via een lange afdaling en een paar klimmetjes terug naar Malaucene. De PR's op Strava konden aangescherpt worden want de Col de Madeleine lag weer voor ons. Terug in Au Brabo na 110 km en 1600 hm stond er weer pasta klaar en was de hot tub al op temperatuur en met badeendjes gevuld om lekker te relaxen.

 

's Avonds bij het diner zitten we met een paar Belgische locals om tafel die het monument van Tom Simpson aan het restaureren zijn. Ze kennen de dochter van Simpson goed en restaureren dit in het teken van de 50 jarige sterfdag volgend jaar. De weersvoorspelling en onze plannen komen ter sprake en dat zorgt voor een flinke wijziging. In plaats van een rustdag adviseren ze ons dringend om morgen te gaan en niet op zaterdag aangezien het dan boven op de berg slecht weer wordt in tegenstelling tot in het dal.

 

Aangezien ik een Galerien wil worden betekent dit om 23:00 nog 2 fietsen op de auto zetten en (net zoals de rest) alles klaar te maken voor morgen. Ook betekent dit een nachtelijke start. Na een heel kort en gebroken nachtje (vraag maar eens waarom) is het zover.

 

Na en klein autoritje begin ik om 5:45 in Bedoin aan het verbindingsstuk naar Malaucene waar ik om 6:30 aan de eerste klim begin. De rest zit om 7:00 aan het ontbijt en vertrekt om 8:00 vanuit Mormoiron. De plannen? Maurice en Leon 2x de MV, vanuit Malaucene en dan vanuit Sault. Sander, Ruud en Frank 3x om een echte Mont Ventoux Malloot te worden en ik dus voor de 4x om een Galerien (gallei slaaf van de Ventoux te worden). Die schijnen namelijk nog gekker te zijn dan de Malloten.

 

Na 2 uur ben ik boven, onderweg genoten te hebben van de zonsopgang, waarna ik me snel in een bar koude (4°C) afdaling stort. Bijna beneden kom ik Frank, Sander en Ruud tegen die aan hun eerste klim vanuit Bedoin bezig zijn. Dan volgen de beklimming zich op. De mannekes, zoals Dominque van Au Brabo ons noemt, komen elkaar regelmatig tegen waarbij we soms nog samen kunnen fietsen. Zo kom ik bij mijn 2de klim vanuit Bedoin gelijktijdig met Leon (1ste klim) op de top en dalen we samen af naar Sault. Leon redt het uiteindelijk om de 2x (Malaucene en Sault) te voltooien waar Maurice het bij Chalet Reynard voor gezien houdt tijdens de 2de klim.

 

Uiteindelijk vertrekken Sander, Frank en Ruud (vanuit Malaucene, 3de klim) ongeveer gelijktijdig met mij aan de laatste beproeving. Ik heb inmiddels mijn racer in Bedoin omgeruild voor mijn CX om de 4de beklimming door het bos te doen en dat schijnt een bijzondere klim te zijn. De eerste 9 km gaan gewoon over de weg maar eenmaal het bospad ingeslagen begint het 'feest', is het zwaar afzien. 10, 11, 12, 13 procent over dikke keien losse stenen en grind. Moeilijk sturen en doorslippend achterwiel is het gevolg. Harken en nog eens harken waarbij de 3 voorgaande beklimming hun tol beginnen te eisen. Ik denk wel 1000 keer aan even stoppen om te rusten en probeer even vaak  lichter te schakelen wat (uiteraard) niet gaat. De 30x28 is het lichtste en daar moet ik het mee doen.

 

Een paar keer val ik bijna om als ik of een stuurfout (vermoeidheid?) maak of mijn wiel in los grind komt. Het zijn de momenten dat ik mijzelf even rust gun. Niet dat het opschiet want na een paar minuten rust is het in no-time weer dezelfde 'ellende'  waar je je doorheen worstelt. Afzien krijgt hier een nieuwe dimensie voor mij (is dat niet waar ik het voor doe?). Na 10 km vlakt het pad af en beginnen de wielen weer te rollen. Een kilometer later kom ik weer op de weg uit waar ik precies gelijktijdig met Sander aan kom die vanuit Malaucene aan zijn derde en laatste klim bezig is. We fietsen even samen op en vervolgen de laatste 4 km naar de top. Frank was er al een paar minuten, gauw genoeg komt Sander en ten slotte ook Ruud. Met zijn 4-en samen op de top is wel weer een supergaaf moment.

Trots op onze prestaties, 3 Malloten en een Galerien bijeen:

 

Het is inmiddels 18:30 we zitten in de wolken dus tijd om voorzichtig af te dalen na zo'n lange dag. De Malloten registeren 145 km met 4500 hm en ik 182 met 6200 hm. En fysiek?  Pijn in mijn voeten en pijn in mijn onderrug. Maar goed pijn is tijdelijk roem voor eeuwig zullen we maar denken.

 

's Avonds aan tafel doen de verhalen van de dag de ronde onder het genot van bier en wijn. Een van de gasten aan tafel is de masseur van BMC's profteam, maar die kunnen we helaas niet verleiden onze spieren onder handen te nemen.

De laatste dag fietsen we uit, een klein rondje van 50 km, shoppen we wat en maken ons klaar voor de terugreis. Na een reis van 11 uur zijn we veilig terug in Helden, onderweg al plannen gemaakt te hebben voor over 2 jaar.

 

Rob Muijsenberg

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Lex Reurings (vrijdag, 14 oktober 2016 14:52)

    Mooi verhaal, mannen. Mag het op De Kale Berg, met link en bronvermelding?
    Lex Reurings
    webmaster De Kale Berg