De Legende van de 7-Summits

Het is 6:15 op zaterdag 28 mei 2016 als 6 A-rijders van TC Everlo (Rob Muijsenberg, Jos Reinders, Roy Teeuwen, Job van Hoof, Luuk Peeters en Stefan Peeters) en 1 gastrijdster (Johanna Josten) verzamelen in Helden. In alle vroegte wordt er met 2 auto’s richting België gereden waar ons een extreme uitdaging staat te wachten. De één gaat deze uitdaging vol vertrouwen tegemoet, de ander wordt er toch wel redelijk zenuwachtig van.

 

Wat staat er dan op het programma? Tjsa, dat is een tocht die ooit in elkaar is geknutseld en die Rob Muijsenberg en Koene Rem al vaker gereden hebben. Afgaand op die heroïsche verhalen van weleer leek het Rob tijd om deze tocht nog eens te organiseren voor meer ontmaagdingen van TC Everlo rijders.

 

De tocht heeft de naam de ‘7-summits’ meegekregen. De route omvat de 8 meest zware beklimmingen van België. Doordat er ééntje van 2 kanten wordt gedaan heet de tocht de 7 Summits. Lees verder en ontdek hoe de rijders het ervaren hebben...

De heenreis verloopt voorspoedig en rond de klok van 8 stappen we in Spa op onze fiets. Flinke (drink)voorraden worden meegenomen. De ochtend ziet er wat druilerig uit en ook onderweg was het mistig. Er wordt een beetje gelachen als zich een paar rijders toch zonnebrand opsmeren…

 

Na ongeveer een uurtje fietsen brak de zon echter flink door en konden we genieten van een stralende ochtend. De eerste uitdaging diende zich al vrij snel aan. Dit was de Côte de la Baraque Michel Nord. Deze beklimming begon direct goed steil. Na een korte asfaltstrook veranderde de verharding echter al naar gravel. Oei! Er werd echter gewoon stug doorgefietst. We waren al gewaarschuwd dat er hier en daar slechtere stukken in de route zaten en hier was de weg gewoon alvast weggehaald, zodat men deze direct kan vernieuwen zodra de Belgen weer geld hiervoor hebben. Via deze binnenweg kwamen we op de grote weg die naar Baraque Michel leidt. Deze beklimming was vanaf dat moment niet meer zo steil, maar ontzettend lang.

 

De afdaling die volgde was natuurlijk al het klimmen waard! Heerlijk de zwaartekracht zijn werk laten doen. Gelijk hierna diende zich de volgende beproeving aan: Côte de la Ferme Libert. Geen lang klim dit keer, maar een ontzettend steile. Iedereen kwam wederom (op zijn eigen tempo) boven.

Het volgende stuk ging het wat rustiger op en af en konden we wat herstellen. In Stavelot diende zich de beklimming ‘Sur le Stockeu’ aan; de nummer 2 van België. Een gemene pukkel met plaatselijke stijgingspercentages van 21%. Na afgedaald te zijn was het tijd voor de eerste korte pauze.

 

Inmiddels waren er circa 70 km gefietst, dus een kopje koffie en wat appelgebak gingen er wel in. Uiteraard was hét gesprek datgene wat nog allemaal komen moest. De één sprak uit ervaring en de ander luisterde wat huiverig. Na de pauze kregen we meteen de steilste van de dag: ‘Les Hezalles’, met een maximale stijging van 23% en een lengte van circa 4 km een flinke uitdaging. Gelukkig was het steile stuk niet extreem lang. En wederom kwamen we weer allemaal al fietsend boven!

 

Na een wat ‘rustiger’ stuk van circa 40 km met de nodige bergop en -afjes doemde de ‘Cote du Pied Monti’ op. Dit is de weg van Maboge naar Hubermont. De eerste km van deze beklimming is puur harken en stoempen. Overleven naar de volgende pedaalslag. Daarna volgt een kort stukje iets vlakker. Dit geeft de fietser (valse) hoop, maar wat volgt is nog een heel stuk verder klimmen met een gemiddelde van circa 6%.

 

Wat volgt was een afdaling naar La Roche en Ardennes, alwaar er nog een mooie plaats voor ons op het terras was voor de geplande lange pauze. Er zat al 125 km in de benen, dus de route was al (ruim) half afgelegd! Een flink bord spaghetti of een pannenkoek werd naar binnengewerkt.

We waren op het punt waar er een beklimming 2x op het programma stond. Hiervan wordt dus 2x een groot deel hetzelfde gedaan. Het (zeer grote) verschil zit ‘m echter in het eerste gedeelte. Eerst werd de ‘Haussire-Sud’ gereden. Dit leek wel een gemakkelijke in vergelijking wat volgde: de Haussire-Sud-Ouest’. Het eerste deel van deze dubbele route was maar iets steiler, maar wel een heel stuk langer. Volgens de Belgische ranglijsten staat deze op nummer 1 met de meeste cotacolpunten. Ook die is door alle rijders al fietsend afgevinkt. Vanuit La Roche werd de route, met een boogje, vervolgt richting Dochamps. Dit bleek toch ook een flinke klim te zijn, alhoewel deze niet in onze lijstjes stond. Zou het zijn dat de vermoeidheid ook parten begon te spelen? Er stonden immers al 160 km op de teller.

 

Na nog een km of 30 gefietst te hebben met enkele kleinere beklimmingen en leuke afdalingen kwamen we bij de laatste van ons lijstje: ‘Thier de Coo’. De nummer 4 van België. Met 17% niet de steilste en met 2,6 km ook niet de langste van de dag. Deze moest wel bedwongen worden met 190 km in de benen. Om die reden werd het toch akelig stil onderweg. Alleen Johanna dartelde nog als een fris hoentje tussen de mannen door en had nog adem genoeg om te kwekken…

 

Velen dachten dat we er een heel eind waren, maar niets was minder waar. Er stonden nog wat km te wachten en ook het aantal hoogtemeters was de 4.000 nog lang niet genaderd. Wat volgde was een lange klim over een grote weg (vrij smal om samen met het overige verkeer te fietsen!). Deze was ‘maar’ 3km met een gemiddeld percentage van 5%. En alsof dat nog niet genoeg was kwam daarna ook nog de ‘Côte du Rossier’; de beklimming die start vanuit het plaatsje Ruy en heeft een lengte van bijna 4 km met een gemiddeld stijgingspercentage van 6,1%.

 

Hierna volgde een heerlijke beklimming richting Spa. Heerlijk, omdat we wisten dat het hierna klaar was. Missie volbracht! Wat een dag, wat een ervaring, wat een voldoening!

 

Voor de mensen die van cijfers houden. Het was een tocht van circa 225 km waarbij in totaal circa 4.400 hoogtemeters zijn overbrugd. De gemiddelde snelheid was totaal niet belangrijk, maar lag rond de 24-25 km/h. Wat belangrijker was is dat er grenzen verlegd zijn, iedereen heeft alle beklimmingen al fietsend gehaald (alhoewel we even wat discussie hebben gehad over onze dame in het midden, maar we gunnen haar het voordeel van de twijfel,of zoals ze het zelf omschreef: het was misschakelen J) en iedereen is weer veilig (samen) teruggekeerd.

 

Samengevat was het een dag afzien, maar wat een ervaring om mee te maken! Weer wat meer TC Everlo rijders die dit heroïsche verhaal kunnen vertellen.

 

Hieronder volgt nog een samenvatting van de heftigste beklimmingen.

 

Naam

Lengte

hoogte-verschil

max %

cotacol-

punten

rang in België

Côte de la Baraque Michel Nord

13.500

449

13

336

3

Côte de la Ferme Libert

1.250

154

20

311

7

Sur le Stockeu

2.300

227

21

340

2

Les Hezalles

4.000

229

23

305

9

Côte du Pied Monti

2.800

179

21

314

6

Haussire-Sud

3.900

273

13

308

8

Reactie schrijven

Commentaren: 0