TC Everlo fietst Limburgs Mooiste op de MTB

Limburgs mooiste. Dat doet denken aan een verkiezing van vrouwelijk schoon, maar niets bleek minder waar.

 

Het begon al zeer vroeg in de ochtend. Bij het vertrek bleek er al enige miscommunicatie tussen de drie deelnemende Everlo mannen Bob Leela, Rene Verhaeg en Luuk Peeters. Er is namelijk in Maasbree meer dan één rotonde en als je dan bij de rotonde afspreekt dan kun je bij de verkeerde staan.

 

Richting Heerlen verliep de reis voorspoedig, maar op een zaterdagochtend met Limburgs Mooiste op het programma kan er toch file staan. Gelukkig ging dat allemaal nog vrij snel en om 8.30 konden we aan onze uitdaging van 110 km beginnen.

 

Benieuwd naar het hele verhaal? lees dan verder...

Ook staat er een videoverslag van een van onze cameramannen (Bob) onder het verslag!

Het begin ging nog vrij rustig en liep richting het noorden. Een klein deel van de Brunsummerheide en mooie paadjes van de vaste MTB route bij Landgraaf werden meegepikt. Op 30 km kon bij de eerste verzorgingspost alvast bijgetankt worden. Het tempo zat er redelijk in. Een hapje en de bidon vullen was al nodig. Daarna volgde de beruchte Wilhelminaberg; bij de meesten bekend van ’Snowworld Landgraaf’. Op die bult liggen een paar zeer technische steile klimmen en afdalingen. Het was dan ook op deze serieuze beproeving dat voor het eerst onderscheidt werd gemaakt tussen de minder ervaren en de ervaren bikers. In de beruchte ‘half-pipe’ afdaling gingen velen tegen de vlakte en maakten daar onaangenaam kennis met de erfenis van de Limburgse mijnen. Onderaan deze afdaling was rekening gehouden met deze brokkenpiloten en was een pleisterplaats ingericht alwaar de EHBO naar hartenlust hun kennis van het verzorgen van wonden kon inzetten. De Everlo-ers hadden alleen wat last van de brokkenpiloten maar stuurden er kundig omheen en gingen zonder problemen deze afdaling af.

 

Na deze afdaling ging het meteen weer fors omhoog met een zeer technische klim. In deze klim werd ons gevraagd of we nog wel op de route zaten…. Hoezo? Dit is gewoon MTB-en hoor…. Switch-backs, dropp-offs, etc…. alles zit erin! De verdere klim naast het gebouw van snow-world was voor menigeen al teveel (niet voor de Everlo-mannen!). Het wandelgehalte werd hoger en de gesprekken stomden weg. Het was stil… je hoorde alleen het hijgen en puffen.

 

Wij waren het er van tevoren al over eens: dit is één van de coolste stukken om te MTB-en. Iedere keer is het gaaf en zo ook nu weer.

 

Gelukkig ging het daarna weer wat geleidelijker op en af. Mooie technisch stukjes van vaste routes, afgewisseld met paadjes waar je normaal niet zo gauw komt.

 

Hoe verder naar het zuiden en richting Vijlen we gingen, des te groter werden de uitdagingen weer. Bij Vijlen werden we geconfronteerd met een opeenvolging van zéér zware klimmen (met meer dan 20% stijging, inclusief wortels en stenen). De herstelmomenten waren gering en het gehalte wandelaars met een fiets aan de hand nam zienderogen toe. Gelukkig weken de meesten op tijd uit voor ons, want wij gingen onverstoord door. De afdalingen in deze regio waren spectaculair en erg gaaf. Net als met de klimmen hadden we gelukkig weinig hinder van overig verkeer (langzame andere rijders). De namen van de klimmen/heuvels die we hebben gehad zijn niet allemaal bekend. Met de MTB zie je toch weer andere gebieden dan met een racefiets en soms kun je jezelf maar moeilijk oriënteren waar je zit.

 

Bij Vijlen was één klim die wel uitzonderlijk zwaar was. Er werd zowaar geapplaudisseerd toen we boven kwamen “zien we toch nog mensen die fietsend boven komen” werd er gezegd….

 

Ondertussen werd langzaamaan de terugweg ingezet, we waren immers ruim over de helft. Zoals wel vaker zit het venijn toch in de staart. De klimmen waren niet meer zo zwaar, maar de rit begon toch zijn tol te eisen. Bij de Kruisberg was het even slikken, maar in plaats van het asfalt werd hier net van tevoren een zandpad ingedraaid. Die was iets minder steil, maar wel langer.

 

 Dat was meteen ook één van de laatste echte beproevingen. De rest van de route vlotte vrij snel.

 Bij de finish bleek Limburgs Mooiste er dan toch te staan met een dienblad met heerlijk koele Gulpener pils. Die smaakte!

 

Al met al een zeer geslaagde dag waarin ieder voor zich de grenzen heeft kunnen verleggen. In totaal zijn er onder een stralende zon en een grote stofwolk een kleine 110 km en ruim 1.700 hoogtemeters afgelegd.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Jan (dinsdag, 24 mei 2016 14:01)

    GAAF !!!