Februari

Het relaas van een Come Back!!

 

Zondagmorgen 28 februari. Een stralend zonnetje. Temperatuur wel nog rond het vriespunt. En een stevige wind (kracht 4) voorspeld. Ik hijs me in mijn everlo tenue, klaar om wat kilometers te gaan maken. Toch wel een gezonde spanning in het lijf. Na bijna twee jaar afwezigheid (als gevolg van een pittige achillespeesblesure en een frontale botsing met een auto) eindelijk weer eens aansluiten bij de oude vertrouwde A-groep.

 

Vorig jaar wel wat kilometers gemaakt maar nu ook weer niet echt veel, het waren er nog geen 3000. En dit jaar wel al wat gefietst, maar nog geen grote afstanden. Hoe zal de rit van vandaag verlopen. Kan ik mee over of moet ik vroegtijdig afhaken? Gaat de afstand met in de benen zitten of is het toch vooral de snelheid die ik misschien nog mis? Maar niet te veel kopwerk doen neem ik mezelf voor. Ik heb nog geen idee waar ik sta. Kan ik nog wel aansluiten bij de A? Een vraag die ik mezelf meerdere malen heb gesteld afgelopen seizoen.

Op naar Pierke. Er staan al heel wat A-rijders, en er sluiten er na mij nog enkele aan. Gelukkig een redelijk grote groep, dat scheelt weer in kopwerk met die wind van vandaag. Bij de start maar wat achteraan in de groep positioneren zodat ik niet al te vroeg op kop hgoeft te komen. In de groep gaat het lekker. In het begin is de snelheid beperkt, maar als enkel toppers op kop komen gaat het toch alweer snel naar de 32 km/uur (en dat wind in). In de groep prima te doen. Van achteruit wordt er tot kalmte gemaand. Een enkeling moet toch even doortrappen om bij te kunnen blijven. Ik kan nog prima volgen, dat geeft me stiekem toch een goed gevoel.

 

Langzaam maar zeker schuif ik op naar voren. Het onvermijdelijke kopwerk komt dan toch in zicht. Ik neem me voor om 5 minuten links en 5 minuten rechts kopwerk te doen. 

 

En dan is het zover. Ik kom op kop. Pfff toch een straf windje vandaag. Even op zoek naar een goed ritme en door blijven gaan. Het valt me niet tegen. De 5 minuten links voor worden er acht, maar dan schuif ik toch een plaatsje op. Nog even een stukje wind in en dan slaan we linksaf. Dat komt goed uit. Even een stuk wind schuin van achter. Even herstellen en op adem komen. Daarna afwisselend nog wat stukjes wind in en wind af. Toch nog een redelijke beurt kopwerk kunnen doen. 

 

Terug in de groep met een lekker gevoel. De eerste test doorstaan. En zometeen komen we op het keerpunt en hebben we vooral nog wind in de rug. Dat gaat wel goed komen denk ik bij mezelf. 

 

Met de wind in de rug stijgt het tempo met rasse schreden. Het tempo gaat al snel naar de 37 km/uur. Ook dit is prima vol te houden. Op sommige stukken met veel bochten is het af en toe wel aantrekken maar dat gaat prima. De gemiddelde snelheid op mijn navigatie (een Garmin in dit geval Fred) loopt snel op. en de kilometers schieten onder onze racebandjes door. 

 

In Hout Blerick pakken we de weg langs de maas. De snelheid loopt langzaam op naar 40 a 42 per uur. Ik zit in tweede positie, mijn tweede beurt kopwerk komt eraan. Oke we gaan dan wel wind uit, maar kan ik deze snelheid volhouden op op? Ja dat gaat. Met 40 plus rijdt ik op kop. Ik merk wel dat de motor flink moet draaien om deze snelheid te generen. Ik blijf dan ook niet te lang op kop en sein Roy in dat hij mag doordraaien. Gelijk wordt er doorgetrokken naar de 45 per uur. Djuu even aanpoten om in het wiel te blijven zitten. Dat gaat nog net maar dan...

 

Weer wordt er doorgedraaid op kop en dan gaat het in een keer naar de 48 per uur. Ik focus me op het wiel voor me maar zie dat er een klein gaatje onstaat. En langzaam wordt dit gaat groter. Shit ik moet lossen!!!!

 

De motor draait nog wel, maar kan gewoon niet harder. Gelukkig krijg ik een zetje in de rug (danke Ger) en komt men vooraan tot het besef dat het iets minder mag. De snelheid daalt tot net beneden de 40 per uur. Dit is gelukkig vol te houden. Met dit lekkere tempo volbrengen we onze rit terug. Het laatste stukje naar huis is nog even wind in en even aanpoten. 

 

Thuis aangekomen stap ik van de fiets af en kijk ik terug op de rit van vandaag. De eerste gedachte is: Shit ik moest wel lossen langs de maas. Maar toch kijk ik met een goed gevoel terug op de rit. Afgezien van dat kleine akkefietje langs de maas kon ik redelijk goed mee over. Ik stap ook niet volledig kapot van mijn fiets, ik voel me nog redelijk goed. 

En dan realiseer ik me... 

 

 

... het is pas februari!! 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    bob (zondag, 28 februari 2016 21:17)

    Gewoon doen heb ik zelf ook geprobeerd.