Fietsweek Franse Alpen 2015

Fietsweek Franse Alpen: 'Het relaas van een deelnemer' 

Zaterdag 13 juni:

 

Om 6.00 uur werd er door 13 Everlo leden koers gezet naar Allemont gelegen in de Franse alpen om hier een week te vertoeven en vooral om hier te fietsen.Maar voor het zover was is er heel wat geregel aan vooraf gegaan, tegenwoordig wordt het eerste begin gemaakt met een app groep aan te maken "fietsweek tc Everlo" waar heel wat zin en onzin over en weer gestuurd is. Enkele vergaderingen zijn er geweest waar de details besproken werden.

Nadat de laatste app op zaterdag 13 juni om 5.10 uur verstuurd was met de vraag of er nog iemand een veiligheidshesje over had, kon er koers gezet worden richting Frankrijk. Met drie auto’s en een camper ging het richting het zuiden, de een met een fietskar met 12 fietsen erop (gehuurd bij de fietsclub uit Serum, waarvoor onze hartelijke dank), de ander uitgerust met een dakkoffer en fietsendrager, en de derde auto met een defecte airco!

 

De 936 kilometer die we moesten overbruggen om op onze eindbestemming te komen verliepen voorspoedig, zodat iedereen veilig bij het hotel Auberge La Douce Montagne (www.ladoucemontagne.com ) in Allemont rond 16.00 uur aankwam.

 

Bij binnenkomst van het hotel werden we welkom geheten door de eigenaar, gelukkig voor velen was dit niet in het Frans want dan zou maar een iemand van de groep het verstaan hebben. De eigenaar van dit hotel was gelukkig een Nederlander zodat de gesprekken die gevoerd werden duidelijk waren. 

Na het ontvangst was de eerste vraag of er een WiFi netwerk beschikbaar was, en op het antwoord van de eigenaar dat er een gratis Wifi netwerk was werd er door iedereen het wachtwoord gelijk in de tablet, I-pad, laptop en telefoon geprogrammeerd om het thuisfront te laten weten dat we goed waren aangekomen.

Het hotel was erg mooi, het adres hiervan hadden we doorgekregen van een Everlo lid die hier in 2014 al enkele dagen had doorgebracht en hier zeer over te spreken was. Het resterende van de zaterdag hebben we doorgebracht met het in orde maken van de fietsen, eten en in de avond nog enkele drankjes genuttigd om vervolgens te gaan slapen.

 

Zondag 14 juni:

Nadat de wekker op de meeste kamers om 6.45 uur afliep, werd er niet zoals enkele jaren geleden eerst naar het raam gelopen om te kijken hoe het weer er buiten uitziet. Tegenwoordig wordt als eerste de mobiele telefoon aangetikt en worden alle weer apps en weer sites bekeken die er maar zijn om te zien wat voor weer de dag zal brengen. En uitgaande van deze mobiele weerinformatie werden de meeste niet erg vrolijk gestemd, want de voorspellingen die er gegeven werden hadden we liever anders gezien. Ondanks deze voorspellingen schoven we om 7.30 uur met zijn allen aan aan de gereserveerde ontbijttafel om ons de nodige boterhammen, eitjes en andere lekkernijen naar binnen te werken.

 

We hadden afgesproken om gezamenlijk een kort verkennings rondje te rijden, mede gezien er enkele regendruppels uit de donkere wolken vielen. Het werd een rondje van 28 kilometer met 728 hoogtemeters  rond om het stuwmeer Lac du Verney gelegen bij het hotel.

 

In de middag werd er in 2 groepen gefietst, 1 groep heeft een ronde gemaakt met het eerste gedeelte van de beklimming van de Alpe d’Huez tot de plaats Huez en is van hieruit over de balkonroute terug gefietst naar Allemont. De andere groep heeft een route van 98 kilometer gefietst met 2.012 hoogte meters, hierin zat de beklimming van de La Morte en de beklimming van de Col d’Ornon (een klim van 11 kiometer met een gemiddelde stijging van 5,8%). Beide groepen hebben de tocht niet geheel droog kunnen afleggen omdat de weergoden ons nog niet helemaal goed gezind waren.

 

Maandag 15 juni:

Op het programma voor vandaag stond de beklimming van de Alpe d’Huez, de 13,8 kilometer lange klim die begint in Le Bourg d’Oisans en je na 21 officieel genummerde haarspeldbochten en 1061 hoogte meters brengt naar het toeristische Alpe d’Huez.  Met een gemiddelde stijgingspercentage van 7,9% was dit een ware beproeving voor ons allen. De snelste tijd voor  de beklimming van Marco Pantani van 37,35 minuten hebben we niet verbeterd, maar ieder heeft op zijn eigen manier met veel inspanning de top weten te bereiken. Op de top een goed terrasje uitgezocht waar de inwendige mens weer wat versterkt werd.

 

De afdaling werd ingezet en iedere fietser voelde zich een ware prof, met de kont omhoog, de buik op de bovenbuis en de kin op de stuurpen lieten we ons afzakken naar beneden. De haarspeldbochten werden messcherp aangesneden om maar zo min mogelijk snelheid te verliezen, het was een heerlijk gevoel om zo omlaag te zoeven. De snelheden die door sommige gehaald werden zullen we niet vermelden, dit om er voor te zorgen dat bij een volgende fietsweek geen mensen thuisgehouden worden door het thuisfront……

 

Onder in het dal aangekomen werd er besloten om op de terugweg naar het hotel nog een beklimming van 7 kilometer mee te pikken, want wat stelt een klim van 7 kilometer nu nog voor als je net de Alpe d’Huez beklommen hebt. De eigenaar van het hotel heeft ons attent gemaakt op deze beklimming die naar het gehucht Oulles leid, voor ons ieder een onbekende klim. Maar wat ik nu zeker weet is als je iemand vraagt naar de beklimming van de Oulles, zal je een diepe zucht horen. Want het was me een behoorlijke beklimming waarbij we alle klimspieren optimaal moesten gebruiken om boven te komen, maar ook hier kwamen we weer allemaal boven.

Vervolgens werd de terugweg naar het hotel ingezet waar we net voordat de eerste druppels weer uit de lucht vielen aankwamen. Op de teller stond vandaag 76 kilometer met 2.172 hoogte meters.

  

Dinsdag 16 juni:

Omdat er tussen de 13 fietsers wel wat niveau verschil zat, hebben we voor deze dag een ingenieus plan bedacht zodat iedereen op zijn eigen niveau kon fietsen. Een 7 tal fietsers is met fiets en al door 2 chauffeurs naar de top van de Col du Glandon gebracht, vanuit hier is het 7 tal begonnen met de afdaling van de Col du Glandon om vervolgens door het dal te fietsen om het begin van de beklimming van de Col de la Croix-de-Fer vanuit Saint-Jean-de-Maurienne op te pakken. Na de beklimming van de Col de la Croix-de-Fer is deze groep afgedaald naar het hotel.

 

De 2 chauffeurs hebben rechts-om-keer gemaakt om met de auto’s terug te rijden naar het hotel waar 3 mede fietsers stonden te wachten om met 5 personen aan de beklimming van de Col de la Croix-de-Fer te beginnen, een beklimming van 28 kilometer lang met een gemiddelde stijging van 4,8%. Na deze beklimming is de afdaling van de Col de la Croix-de-Fer ingezet waar we de 7 eerder gedropte fietsers een voor een tegen kwamen, zij waren aan de beklimming van de Col de la Croix-de –Fer vanuit de andere kant bezig. Het 5 tal is na de afdaling van de Col de la Croix-de-Fer door het dal gefietst om vervolgens aan de beklimming van de Col du Glandon vanuit Saint-Etienne-de-Cuines te beginnen, 19 kilometer lang met een gemiddelde stijging van 5,2%. Na 3 loodzware laatste kilometers kwam dan ook van deze "pukkel" de top in zicht, het was nu nog een kwestie van afdalen richting het hotel. Omdat de regen al halverwege de beklimming van de Col du Glandon met bakken uit de hemel viel werd de afdaling niet echt een pretje. Er werd veel gevergd van mens en machine, de remblokken kregen het zwaar te voorduren en ook het lichaam moest zich proberen op temperatuur te houden, door af en toe mee te trappen. Ondanks de regendruppels kwamen we allemaal veilig aan in het hotel waar een warme douche voor de iedereen het humeur weer helemaal opvrolijkte.

Totaal door de 5 personen gefietst 119 kilometer met 3.456 hoogte meters.

 

Woensdag 17 juni:

Een rustdag: want zoals de profs een rustdag nodig hebben, hebben ook de mannen van Everlo een rustdag nodig. Nu wordt het woord rustdag door iedereen anders geïnterpreteerd, de een neemt letterlijk "een rustdag" en laat de fiets staan, de ander verstaat onder rustdag een kort rondje.

 

4 everlo mannen wilde toch nog wat kilometers fietsen en hebben besloten om de Col de Sarenne vanuit Mizoën te beklimmen, 12,4 kilometer lang met een gemiddelde stijging van 7,6%. Het was de gehele dag prachtig fietsweer en dat maakte de sfeer er alleen maar beter op. De beklimming van de Col de Sarenne bracht ons naar het toeristendorp Alpe d’Huez, vanuit hier werd er afgedaald naar het plaatsje Huez om hier de balkonroute op te draaien. De balkonroute is een weg op een hoogte van ongeveer 700 meter boven het dal aan de flank van een berg, het uitzicht over het dal en de weg die naar de top van de Alpe d’Huez leid is in een woord adem benemend. Er werd diverse malen in de remmen geknepen om tot stilstand te komen, om vervolgens met open mond zoveel mogelijk van de omgeving in je op te nemen. Er werden foto’s gemaakt om ook het thuisfront een idee mee te geven van hoe wonderschoon het hier wel niet is.

 

Vanaf het gehucht Villard-Reculas ging het in een prachtige afdaling terug naar het hotel. Voor iedereen een geweldige dag die men ieder op een eigen manier heeft ingevuld. De ronde met de beklimming van de Col de Sarenne bedroeg 65 kilometer met 1.611 hoogte meters.

 

Donderdag 18 juni:

De koninginnenrit stond op het programma.

Omdat een tunnelbuis bij het plaatsje Mizoën was afgesloten voor al het verkeer wegens werkzaamheden, moest er weer een alternatief bedacht worden om onze koninginnenrit te kunnen rijden. Dit resulteerde erin dat we alle fietsen op de aanhangwagen geplaatst hebben om vervolgens met 2 auto’s over de Col du Glandon te rijden om naar het dorpje Pontamafrey te gaan waar we de auto’s geparkeerd hebben om vanuit hier te starten. Een gedeelte van de groep is door het dal naar het dorp Saint-Michel-de-Maurienne gefietst om hier te beginnen aan de beklimming van de 11,4 kilometer lange Col du Telegraphe met een gemiddelde stijgingspercentage van 7,3 %  en hier aansluitend de beklimming van de bijna 18 kilometer lange Col du Galibier met een gemiddelde stijging van 7% te nemen.

 

De andere rijders zijn vanuit Pontamafrey eerst naar de beklimming van de Col du Chaussy gereden om deze mooie beklimming nog eventjes mee te nemen, om vervolgens ook naar de voet van de beklimming van de Col du Telegraphe te fietsen. 

 

Dit was voor ons allen het echte werk, er werd wat gepuft en geblazen, door sommige ook wel eens gevloekt, de ander werd overmant door emoties, maar uiteindelijk was het voor een ieder een hele overwinning om de top van de Col du Galibier te bereiken. De laatste 11 kilometer van de klim waren werkelijk loodzwaar,  en zoals Ton Engels zingt in het lied wielrenner "dit is gin aafzeen mier, dit is sterve zonger doët te goan". 




Zo hebben we ons allemaal gevoeld tijdens deze loodzware beklimming. 

 

Op de top was er even tijd om te genieten van het uitzicht en om enkele foto’s te maken, want de wind blies met een behoorlijke snelheid over deze top waardoor de bezwete lichamen snel afkoelde, er werd dus weer snel begonnen aan de afdaling. De terugweg naar de auto’s ging over dezelfde weg als we gekomen waren, en met de auto’s was het ook dezelfde weg terug naar het hotel. Bij het hotel aangekomen was aan een ieder wel te zien dat dit een echte zware dag was geweest, het resulteerde dan ook dat een ieder vrij snel naar zijn kamer verdween om in een diepe slaap te vallen. 

Vandaag 116 kilometer met 2.915 hoogtemeters.

 

Vrijdag 19 juni:

De laatste fietsdag was alweer aangebroken, het weer was net als woensdag en donderdag, er schitterende een stralend zonnetje met een temperatuur van 22 graden. Het beloofde dus nog een mooie fietsdag te worden voor een ieder, echter voelde ook een ieder de pijn in de benen en kont van bijna een week fietsen. Maar de pijn werd verdrongen en we gingen weer vol goede moed de fiets op.

 

Een groep is door het dal richting de beklimming van de La Berarde gefietst, en de andere zijn vanuit Allemont via de balkonroute naar de voet van de beklimming van de La Berarde gefietst. Ook de beklimming van de La Berarde was weer adembenemend mooi, maar ook weer erg zwaar. Op de top hebben we ons zelf verwend met een omelet en drinken. Na dit op ons gemak opgegeten te hebben ging het terug richting het hotel en met de laatste tocht gefietst te hebben, betekende dit ook gelijk het einde van deze fietsvakantie.

 

De laatste fietsdag bracht nog 114 kilometer op de teller met 2.528 hoogte meters.

 

Wij hebben allen een geweldige mooie fietsweek mogen beleven, er zijn geen ongelukken gebeurt en iedereen is veilig boven maar ook zeker veilig beneden gekomen. Wij hebben allemaal onze grenzen meerdere malen verlegd in deze week om die toppen van die verrekte "bultjes" op te komen.

 

Voor mij persoonlijk was dit de eerste fietsweek in mijn leven, maar als het aan mij ligt zeker niet de laatste.

Ik wil iedereen die zijn steentje heeft bijgedragen aan deze onvergetelijke week in de Franse alpen bedanken, het was gezellig en sportief gezien zeer geslaagd en als het aan mij ligt zeker tot ziens bij een volgende fietsweek.

Reactie schrijven

Commentaren: 0